परमपूज्य सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (०५.०४.२०१२)

हरी ॐ 

आज सहा महिन्यानंतर आपण भेटतोय.. पहिल्यांदा एक लहानशी छान गोष्ट सांगायची आहे .
१) पुण्यातील आळंदीजवळ पुरुषार्थ धामासाठी आपण जागा घेतली आहे तिथे आता रस्त्याचे काम सुरु होत आहे.
२) श्री अनिरुद्ध उपासना फाउंडेशनतर्फे गरीब वृद्धांच्या  उपचारासाठी आपण सानपाडा येथे ५६०० स्क्वे.फ़ीटची जागा घेतली आहे. जुईनगर पासुन ५ मिनिटे अंतर चालत ही जागा आहे. हे वृद्धाश्रम नव्हे तर गरीब वृद्धांना व्यवस्थित उपचार मिळावेत म्हणून हे आपण हॉस्पॉईस म्हणजेच हॉस्पिटल व नर्सिंगहोम एकत्रित बांधत आहोत.

  हरी ॐ

  गेले सहा महिने तपश्चार्या चालू होती अनेक मंडळी गुरुक्षेत्रम मध्ये येत होती. नेमके काय घडत आहे किंवा घडले असा प्रश्न प्रत्येकाच्या मनात येत होता. योंगिद्रसिंहनी ह्यावर पुस्तिका ही लिहिली होती. किती जणांनी ती वाचली. एवढ्या लोकांमध्ये फक्त ७०-८० हात वर आहेत. म्हणजे अजून एवढी आमच्याकडे निरक्षरता आहे!!

मी (प.पू.बापू.) आज एव्हढेच सांगेन की जशी माझ्या आईला हवी होती तशी ही तपश्चर्या सफल संपूर्ण झाली. मला जे हवे होते ते मला मिळाले. मी स्वार्थी आहे आणि माझा स्वार्थ हा माझ्या मित्रांसाठीच आहे.

येणार्‍या कठीण काळात जो कोणी श्रद्धावान माझ्यावर संपुर्ण पणे विश्वास ठेवेल त्याला ह्या तपश्चर्येचे फळ मिळेल. श्रद्धावान म्हणजे ज्याची १०८% श्रद्धा आहे तोच खरा श्रद्धावान.  

जेव्हा माझी श्रद्धा आहे असे म्हणतो तेव्हा स्वत:ची किती श्रद्धा आहे ते प्रत्यकाने पडताळून पहायला हवे. आमची श्रद्धा लोलकाप्रमाणे डोलत असते. कधी ९० डिग्री तर कधी ३६० डिग्री. साईसत्चरीतात आपण १९, २३, ३२, ३८ व्या अध्यायात आपण श्रद्धा कशी असावी ते बघतो. श्रद्धा म्हणजे All or None एकतर पुर्णपणे नाहीतर काहीच नाही. ह्यामध्ये थोडे किंवा जास्त असे नसते. 

  
अश्या श्रद्धेवरच कुठलेही मोठे संकंट लीलया पार होऊ शकते. कलीयुगात मानवाचा जन्म मिळाला आहे म्हणजे पापाचे गाठोडे हे पुण्यापेक्षा नक्कीच जास्त आहे ह्याला कोणीही अपवाद नाही. त्यामुळे मी किती सात्विक किंवा मी किती वाईट असा विचार कधीच करु नये.
मात्रुवात्स्यल्यमध्ये आपण कलीचा प्रभाव कसा आहे हे वाचले. एक लक्षात ठेवा कलीयुगात प्रवेश करताना जेवढे जीव निर्माण केले गेले त्या प्रत्येकाची उत्क्रांती मानवापर्यंत झालेली असते. म्हणजेच सर्व योनींमधून प्रवास करत मानवाचे सात जन्म झालेले असतात. ज्याअर्थी मानवाचा जन्म आहे त्याअर्थी थोडेतरी सत्व गुण आमच्यात आहेत. जेव्हा सत्वगुण नाहीत तेव्हा गाय, घोडा, हत्ती, कुत्रा अश्या योनीत जन्म होतो. म्हणजेच मी जसा पवित्र नाही तसेच माझ्या आजुबाजुचेही कोणी संत नाहीत हे आम्हांला माहिती पाहिजे. 

आमचे combination कोणाही बरोबर नाही . आम्ही ३ युगे मानवाचा जन्म फुकट घालवला म्हणुन कलीयुगात आम्ही मानवाच्या जन्माला आलो, कारण कलीयुगात जास्तीत जास्त भोग भोगून घेतले जातात.
जो कोणी माझ्यावर १०८% विश्वास ठेवेल त्याने कितीही पापे केली तरी योग्य वेळी त्यास मदतीचा स्त्रोत कमी पडू नये ह्यासाठी ही तपश्चर्या होती. माझे भांडार मी open  करुन ठेवले आहे.
त्यासाठीच रामनवमीला मी येथे जप करत होतो. पण ह्या भांडारासाठी माझ्या आईची एकच अट आहे ती म्हणजे, " ज्याचे तुझ्यावर प्रेम आहे त्यालाच हे भांडार चोरता येईल".

ज्याचे माझ्यावर १०८% प्रेम त्याला ह्या भांडारातील एक टोपली उचल्यावर न मागताही १० टोपल्या पण मिळतील. म्हणूनच बाळांनो तुम्हांला आतपर्यंत जेवढी पापे आठवत असतील ती सोडून द्या. कारण आमच्या बापूने त्याची सोय केली आहे. आता ह्यापुढे मात्र चांगले वागायचे एव्हढेच लक्षात ठेवा.

असं का ? तर medical मधले उदाहरण बघू. समजा तुमच्या पोटात acidity झाली आहे आणि तेव्हाच खूप भूक लागली आहे अश्यावेळी जर तुम्ही एकदम तळलेले fish व झणझणीत रस्सा खाल्ला तर ह्यामुळे भूक भागेल पण किती वेळ बर वाटेल?  इथे परत acidity होणारच आहे. म्हणजेच जे योग्य आहे ते महत्वाचे असते. आपल्याला जीवनात कधी साध्या आजरावर औषध घ्यायचे नसते तर मग जेव्हा समृद्धी, शांती, समाधान ह्याविषयी जेव्हा रोग होतो तेव्हा आपल्याला doctor मिळत नाही.

मला (प.पू.बापू) तुमची भीती घालवायची आहे. कारण भित्रेपणामुळे तुमच्याकडून ९९% चुका घडत असतात.
कलीचे कामच भय उत्पन्न करणे आहे आणि मला तुम्हांला निर्भय बनवायचे आहे.

"माझं बापूवर जेव्हढं प्रेम तेवढ्या प्रमाणात मी निर्भय".

  
वाल्याकोळ्याने १०,००० बलात्कार केले व तेवढ्याच प्रमाणात लुटमार केली. तरीही गुरुवर जेव्हा त्याने विश्वास ठेवला तेव्हा तो पूर्णपणे पापमुक्त झाला..... मग आम्ही का नाही होणार? म्हणूनच मनात ह्यापुढे भिती बाळगायची नाही.
इथे प्रत्येकजण माझ्या फोटोशी बोलताना स्वत:च्या सोयीनुसार सांगत असतो.
मी खरं सांगतो dr. अनिरुद्ध धैर्यधर जोशी नावाच्या माणसाला तुमच्या मनातील काहीही कळत नाही......त्यामुळे तुम्ही निर्धास्त रहा.
इथे बघा माझं बोट दिसतेय ..हे बोट म्हणजे बोटाची चामडी दिसतेय त्याच्या आत मधले रक्त,मांसपेशी दिसतात का? नाही. तुमचं ह्रुदय ७२ वेळा लब डब वाजतेय तुम्हांला ऐकू येतेय पण दिसते का? नाही. इथे आता हवा आहे पण ती कोणाला दिसत आहे का? नाही. मग इथे हवा आहे ह्याचा पुरावा काय ? प्रत्येक जण तुम्ही रात्री झोपता तेव्हा तुम्ही जिवंत आहात ह्याचा पुरावा काय ? मी काही मोठा ज्ञानी नाही, मला सोप्या गोष्टी समजतात.

 म्हणजे जे दिसत नाही ते नसते हे खरं नाही. ह्याचाच अर्थ दिसतं तसे नसतं.
एक छोटीशी घडलेली गोष्ट सांगतो, एका गुरु कडे एक शिष्य होता तो अतिशय चिकित्सक होता.
त्याने अनेक ग्रंथ वाचून काढले पण प्रत्येका बाबत त्याच्या मनात अनेक प्रश्न निर्माण होत असत त्यामुळे कधीही त्याला समाधान मिळत नसे तेव्हा गुरु त्याला म्हणाले, ’ बाबारे, तु कुठलातरी एकच ग्रंथ निवड व त्यावर मन एकाग्र कर व ते जीवनात उतरव "
सततच्या शंकानी त्रस्त होऊन तो शिष्य एकदा गुरुस म्हणतो, "तुम्ही मला एकच काहीतरी करायला सांगा ज्यामुळे मनाला शांती मिळेल "
गुरु त्यास सांगतात उद्या जेवढ्या वेळ जमेल तेव्हढा वेळ," जय हरी विठ्ठ्ल श्री हरी विठ्ठ्ल" हा जप कर" दुसर्‍या दिवशी उठल्यावर जप सुरु करणार तेव्हढ्यात ह्या शिष्याच्या मनात प्रश्न येतो की कधी पासुन करायचा, कुठल्या तिथीपासून करायचा ते गुरुने सांगितलेच नाही. परत हे प्रश्न घेऊन तो गुरुकडॆ जातो.
गुरुंना म्हणतो, "महाराज, तुम्ही नीट मला आदेश दिला नाहीत" म्हणजे इथे त्याला चूक कोणाची वाटते? गुरुचीच!!
गुरु त्यावर म्हणतात, "ठिक आहे आज दुपारी बारा वाजता सुरु कर" आता स्पष्ट आदेश मिळाला असा विचार करुन तो बारा वाजता जप सुरु करणार तेव्हढ्यात त्याला प्रश्न पडतो, जप उभ्याने करायचा की बसून की सोवळे नेसुन ते गुरुने सांगितलेच नाही, जप करताना कांदा- लसुण खायचा का ते ही नाही सांगितले"
परत तो गुरुकडे येतो परत तक्रार करतो तुम्ही नीट आदेश नाही दिला. त्यावर गुरु सांगतात, "साध्या कपड्यात कर, चालताना, उठताना कधीही कर, जेवणाचेही काही बंधन नाही" परत तो प्रश्न करतो आताकधी सुरु करु कारण तो पर्यंत दुपार होऊन गेलेली असते. गुरु सांगतात "घरी गेल्यावर सुरु कर"
घरी गेल्यावर तो जप सुरु करणार तोच त्याला भुक लागते, त्याच्या स्वयंपाकीण बाईचे नाव विठाबाई असते. ती जेवण वाढते, तेव्हा त्याला भाजीत मीठ लागत नाही ह्या कारणावरुन तो विठाबाईचा उद्धार करतो.... विठे तुला अक्कल नाही, तू नरकातच जाशील, असा तोंडाचा पट्टा त्याचा सुरु होतो.
जेवण झाल्यावर पोट जड झाल्याने त्याची शत पावली सुरु होते, शतपावली करताना gas सुटू लागतो. gas सुटताना नाव घ्यायचे कि नाही असा प्रश्न त्याला पडतो परत तो गुरुकडॆ त्याच अवस्थेत धावत जातो. त्यावर गुरु शेवटी त्याला म्हणतो, "बाबारे तुझ्या मनाला वाटेल तेव्हा नाव घे"

ह्या कथेवरुन आपल्याला लक्षात येईल की आमच्या मनाला किती प्रश्न पडत असतात . एकदा विश्वास टाकला की तर्क कुतर्क करत बसू नका. आमची कधी पूर्ण श्रद्धा असते तर कधी काहीच नाही.
जेव्हा झाड वाढते तेव्हा त्याची पाने, फुले, फळे आपल्याला दिसतात पण आपण पाणी - खत कुठे घालतो? मुळांनाच मग त्या पानांना सूर्यप्रकाश देण्याचे काम तो परमात्मा करत असतो. 

आम्ही सामान्य माणसं आहोत; सुख, मोह कितीही आकर्षक वाटले तरी आम्हांला मुळालाच म्हणजे श्रद्धेलाच पाणी घातले पाहिजे .
लक्षात ठेवा माझी श्रद्धा माझी आहे त्यावर कोणाचाच अधिकार नाही. तुमच्या पापात, चुकीच्या  गोष्टीत तुम्हांला  सगळ्यांचे सहाय्य मिळू शकते. पण हे श्रद्धेच्या बाबतीत घडत नाही. जर कोणी तुमची श्रद्धा कमी करु शकत असेल तर ह्याचा अर्थ तुमची श्रद्धाच नाही.

झाडाला पानं, फुलं, फळ आल्यावर मी श्रद्धा ठेवेन तर असे होत नाही. तुमच्या मनात कुठले विकार, कुठली बीजे आहेत ह्याची तुम्हांला महिती असते का? ते फक्त तोच जाणतो. आम्हांला आमची श्रद्धा फक्त बळकट करायची असते.

जेव्हा स्वत:ची भक्ती great  वाटू लागते तेव्हा श्रद्धा शून्य आहे असे समजावे . जर त्या परमात्म्याकडे श्रेष्ठ व कनिष्ठ असा भेदभाव नाही तर मग तो तुमच्याकडे कशाला हवा?

सद्गुरुंच्या रांगेत माझे जे काही आहे ते कोणीही चोरु शकत नाही, म्हणूनच फालतू प्रश्नांना जिवनात स्थान द्यायचे नाही.
गुरुक्षेत्रम मंत्र बापूंनी आम्हांला म्हणायला सांगितला आहे मग तो पुर्वेकडे बसुन म्हणायचा की पश्चिमेकडे असे प्रश्न नकोत. समजा हा मंत्र १०८ वेळा म्हणायचा आम्ही ठरवले नियम केला आणि काही कारणामुळे जमू शकले नाही तर त्याचे ओझे बाळगू नका, आम्ही केलेले नियम आम्ही पाळू शकत नाही म्हणुन आम्ही नालायक आहोत असा कधीही समज करुन घेऊ नका.

आम्ही चांगल्या गोष्टीसाठी केलेले नियम पाळायची ताकद आम्हांला कुठून मिळणार आहे? तर बापूंच्या खजिन्यातून ...

स्त्रियांना ह्याची खरी गरज असते. स्त्रिची व्यथा तीच जाणू शकते. ती कितीही modern असली तरी तिच्या अनेक difficulties असतात . स्त्री जमात ही मातृत्व उदरात घेऊनच जगते.
पंचशील परीक्षेमध्ये स्त्रियांचे प्रमाण जास्त असते पण तेच होम, स्तवन असेल तर स्त्रियांना माघार घ्यावी लागते. नवर्‍याची परवानगी, मुलांचे प्रश्न, घरातल्या जवाबदार्‍या अशी अनेक ओझी घेऊन स्त्रिया जगत असतात. म्हणूनच एखादी चूक घडली तर देव कोपेल अशी भिती स्त्रीला जास्त असते. 

म्हणुन मी एक partiality  केली आहे ,मी पुरुषांना १० ग्रम efforts मध्ये ५०% देईन तर तेच स्त्रियांना १० ग्रम  efforts मध्ये १००% देईन. 

स्त्रियांनाच इथे झुकते माप का ? तर मासिक पाळीच्या काळात स्त्रिचे मन चिडचिडे होते, मनाची अस्थिरता वाढते.ज्याला irritable mind म्हणतात,ह्या अवस्थेतुन त्यांना कायम जावे लागते. अशीच स्थिती तिची  menopause च्या काळातही होते,तिच्या शरीरात घडणार्या ह्या नैसर्गिक गोष्टी आहेत, हा कुठलाही विकार नाही हे तिच्या पतीने व घरच्यांनी समजुन घेतले पाहीजे. 

 घरातील स्त्रीच धर्माचे संस्कार सांभाळत असते. कुठलाही सण असो घरात तो सण साजरा करताना स्त्रीयाच जास्त झटत असतात. त्याच घरातले विविध सण सांभाळतात. स्त्रीच मुलाला घडवते, सासर्यांना सांभाळते, नवर्याची काळ्जी घेत असते. 

ह्या तपश्चर्येचे सगळॆ फळ  open  आहे.त्यामुळे तुमच्या श्रद्धेच्या आड येणार्या नानाविध प्रश्नांना ह्यापुढे घाबरायचे नाही. कितीही मोठ्यात मोठी चुक झाली तरी तुमचा बापू समर्थ आहे सांभाळायला.

चित्रगुप्ताचे मला माहित नाही पण माझ्या (प.पू.बापू) मनाच्या पटलावर तुमच्या चुका, दोष किंवा पापे मी कधीच लिहुन ठेवत नसतो. म्हणुन मला काहीही कळ्त नाही . हे negative account  माझ्याकडे (प.पू.बापू) कधीच नव्हते आणि ह्यापुढेही कधीही नसेल.

मला फक्त तुम्ही किती भक्ती केली ?तुम्ही किती चांगल्या गोष्टी केल्या? ह्या तुमच्या फक्त चांगल्या गोष्टींचे  account माहीत असते. 

गुरुक्षेत्रम असो की पुरुषार्थ धाम हे सगळे बापुंनी आमच्यासाठी दिले आहे हे लक्षात ठेवा. 

कित्येकांच्या घरात अनेक देवांचे भरमसाठ फोटॊ असतात. एकाच खोलीत बाबांचा फोटो आहे , स्वामींचा आहे,गणपतीचा आहे, चण्डिकाकुलाचा आहे, अनिरुद्ध बाबाचा आहे..इतके फोटो असतात की ते कुठे ठेवायचे हा प्रश्न पडतो.  ह्याबाबतीत मागेही मी एकदा सांगितले होते की, फोटो किंवा मुर्ती ज्या पुजेला लावायच्या त्या मोजक्याच असाव्यात .इतर फोटो लावायचे असतील तर ते प्रेमाने जरुर लावु शकतात. 

कारण घरात ५० फॊटो असतील तर त्या सर्व फोटॊंची रोज पुजा करणे शक्य नाही,आणि मग एखाद्या दिवशी जर पुजा करायची राहुन गेली तर मनात भिती -शंका निर्माण होऊ लागतात.

हल्ली लग्नात किंवा इतर समारंभात देवाच्या मुर्ती भेट देतात, हे चुकीचे आहे. आतापर्यंत जे घडले ते घडले पण ह्यापुढे उगाचच कोणालाही देवाच्या गोष्टी भेट म्हणुन देत जाऊ नका.कारण ह्यात आपण किती सायंफिटीक गोष्टी पाळतो ? हे आपल्याला कळत नाही.

 जर एखाद्या व्यक्तीकडे already  एका देवाची मुर्ती असेल तर तुम्ही त्याच देवाची अजुन एक मुर्ती भेट देऊन त्या व्यक्तीला संकटात टाकता. कारण ही मुर्ती विकता येत नाही की मोडता येत नाही. आज हे मुद्धामहुन सांगतोय कारण गेल्या १२ महिन्यात मला असे मुर्तीविषयी १८१ प्रश्न विचारले गेले. 

अशी मुर्ती दिल्याले तुम्हांला पुण्य मिळत नाही. प्रत्येक तिर्थक्षेत्राला गेल्यावर तिथला फोटो आणलाच पाहिजे असे कुठलेही बंधन नसते. 

अश्या जर अनेक देवाच्या मुर्ती घरात असतील तर त्यासाठी आपल्या धर्मात स्पष्टपणे एक विधी सांगितला आहे. 

ह्यासाठी अक्षय तृतीयेच्या दिवशी ब्राम्हमुहूर्तावर उठुन एकाच देवाच्या २-२ मुर्त्या झाल्या असतील तर त्या सर्व फोटॊंचे , मुर्त्यांचे पंचोपचाराने पुजन करायचे. म्हणजेच 

(१) स्वत:च्या हातांनी उगाळलेले चंदन सर्व फोटोंना लावायचे.

(२) नंतर दोन प्रकारच्या अक्षता पिवळ्या व लाल (हळदीची आणि कुंकवाची) सर्व फोटोना अर्पण करायच्या. 

(३) सुगंधित फुले सर्व फोटोना अर्पण करायची.

(४) सुक्या खोबर्याची एक वाटी + गुळ हा नेवैद्य (सर्व फोटोना मिळून एकच नेवैद्य) अर्पण करायचा.

(५) व शेवटी धूप दाखवायचा. 

असे पुजन झाल्यावर एक साष्टांग घालायचामग हे सगळे फोटो व मुर्त्या एका सोवळ्यात बांधून दुपारी १२ वाजायच्या आत पाण्यात विसर्जन करायच्या.

घरात भारंभार देवाच्या मुर्ती ठेवल्याने तुमचे concentration  होत नाही.एखाद्या दिवशी एखाद्या फोटोची पुजा चुकली तर मनात भीती निर्माण होते.ह्या भयामुळे प्रेम कमी होते. 

एकाच देव्हार्यात एकाच देवाच्या दोन मुर्ती कधीही ठेऊ नयेत कारण ती मुर्ती ही केवळ मुर्ती नसते तर त्या देवाची शक्ती असते व ती शक्ती तुमच्या capacity  नुसार कार्य करत असते. फोटोच्या बाबतीत असे नसते. 

कुठल्याही देवाच्या सगुण मुर्ती अश्या चिन्हांनी बनलेल्या असतात की आपोआप त्या देवाची कार्य शक्ती त्यात येते तिथे वेगळी प्रतिष्ठापना करावी लागत नाही.आपण सामान्य मानव त्यामुळे आपली देवाकडुन ग्रहण करण्याची capacity किती असणार? त्यातही आपण जर आपल्या देवाच्या कार्यशक्तीला दोन मुर्ती मध्ये विभागले तर आपल्याला काय मिळणार ?

आजपासुन निर्भयपणे जगा. माझ्यासोबत म्हणा...(सगळे प.पू.बापूंसोबत म्हणतात..)

" मी आजपासुन सगळी भीती सोडुन दिली..पुर्ण काळोख , आजुबाजुला शेकडो भुते असली तरी माझं कुणीही वाकडं करु शकणार नाही .उलट मीच त्या भुताला चांगली गती देऊ शकतो .."

कारण तपश्चर्या आमच्या बापाने केली आहे ...म्हणजे ही वडिलोपार्जित इस्टेट आहे, ही कुणालाही नाकारु शकत नाही.

"मी (प.पू.बापू) फक्त माझ्या आईचे नियम पाळतो..आणि तिचे नाव आहे क्षमा.

माझी बाळे निर्भय बनली तर माझ्या तपश्चर्येचा आनंद मला जास्त असेल "

ह्याच वर्षी मी परत एकदा उपासनेला बसणार आहे पण तेव्हा मंडप नसेल.आज जे काही बोललो तसे वागणे ज्यांना जमत नसेल त्यांना booster dose  देण्यासाठी ती उपासना असेल. तेव्हा मी कुठेही फिरेन कोणाच्याही घरात जाईन ..मग तेव्हा तुम्ही तुमचे दरवाजे लावा अथवा नका लावु .. I dont care .  ok 

हरी ॐ  

परमपूज्य सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (०९.०२.२०१२)

!! हरि ॐ !!

नव्या वर्षाच्या सुरुवातीला आपण भेटलेलो. दहावी आणि बारावीच्या विद्यार्थी, विद्यार्थिनींना आमच्या सगळ्यांच्या शुभेच्छा आणि शुभाशिर्वाद. परिक्षा म्हणजे नक्की काय? exam, परिक्षा इम्तिहान काहीही नांव द्या गोष्ट तीच असते त्याच्याबद्दल feeling बदलत नाही. कधी धाकधूक, थोड टेन्शन, थोडी भिती असते. ३० दिवस राहिलेत, १० दिवस, ८ दिवस, ३ दिवस बापरे! उद्या परिक्षा.

अनेक गोष्टी आपल्याला करणं आवश्यक असतं. जी गोष्ट आपल्याला करण आवश्यक आहे ती करावीच लागते आणि ती करत असताना मनात धाकधूक असावी लागते. हे टेन्शन फक्त शाळा कॉलेजच्या परिक्षांपूरतीच नाही तर जीवनात सगळ्याच बाबतीत apply करते. जी गोष्ट आपण करणे आवश्यक आहे ती मला जमेल किंवा नाही ही धाकधूक म्हणजे परीक्षा.

तीन गोष्टी आहेत-
१) जी गोष्ट करायची आहे ती आवश्यक असली पाहिजे.
२) ती गोष्ट करण्याची आपल्या मनाची तयारी असली पाहिजे.
३) मनाला धाकधूक असली पाहिजे.

धाकधूक काढून टाकली की भिती उरत नाही. रंगमंचावर पहिल्यांदा येताना धाकधूक असते, भिती असते मग नंतर अनेकवेळा रंगमंचावर काम करताना भिती उरत नाही. सरावाने सहजता येते आणि भीती उरत नाही.

जीवनात अगदी लहान बाळापासून वृद्धापर्यंत आपण सगळे नाटक करत असतो. आम्ही दररोज जीवनात नाटक करत असतो. आम्ही लहानपणापासून आतापर्यंत नाटकंच करत असतो, Daily  नाटक करत असतो तेव्हा stage fear असतात का? नाही. नाटक करत असताना बघणार्‍यालाही माहीत असत आणि करणार्‍यालाही माहीत असत की हे खोटंच आहे तरीही धाकधूक होते पण जीवनात खोटेपणा करताना, नाटक करताना मात्र मनात धाकधूक नसते. जीवनात हजारदा नाटक करतो पण भिती नसते अस का होत? दररोजच्या जीवनात जो नाटक करतो त्याला समोरच्याला ते खरं आहे हे दाखवायचं असत तरी मनात भिती नसते. त्याला जे नाही आहे ते समोरच्याला दाखवायचं असलं तरी जराही मनाला दु:ख झालेल नसतं. stage वर नाटक करताना फक्त नाटकातल्या पात्रासारख करायच असतं. शिवाजी असेल तर शिवाजीसारखं व्हायचं असतं. जीवनात मनुष्य हजार वेळा नाटक करत असतो पण stage वर नाटक करायला घाबरतो.

जीवनात मनुष्य ज्याच्या समोर नाटक करतो, तिथे जो प्रेक्षक असतो, त्याच्यावर परिणाम घडवून आणायचा असतो, ती व्यक्ती परिक्षक नसते ते त्याचे विद्यार्थी असतात. जेव्हा कळतं समोरची व्यक्ती हुशार आहे तेव्हा मनाला भिती वाटते.

समोर कोण आहे त्यावर धाकधूक अवलंबून आहे जो इंग्लिश मध्ये बी. ए. झालेला आहे त्याची इंग्लिशची oral exam ssc मराठीत पास झालेल्या मुलाने घेतली तर तो परिक्षा देणारा घाबरेल का?  इथे भीती कोणाला वाटेल विद्यार्थ्याला की परिक्षकाला?

परिक्षा कोण घेतो ह्याच्यावर भिती अवलंबून असते. भिती तीन गोष्टींवर अवलंबून असते-
१) जो परिक्षक आहे तो अत्यंत कठोर आहे.
२) माझं नशिब चांगल की वाईट मला माहित नसतं.
३) माझी स्वत:ची तयारी झाली की नाही.

जगातील प्रत्येक university, colleges, schools निर्माण करण्यात येतात ती विद्यार्थ्यांना पास करण्यासाठी, नापास करण्यासाठी नाही. परिक्षकाचा हेतू पास करण्याचा असतो. प्रत्येक university, colleges, schools मध्ये आमच्याकडे ही डीग्री दिली जाते असा बोर्ड लावलेला असतो. ह्या सगळ्या गोष्टी मुलांना शिकवून पास करण्यासाठी बसलेत. शाळा, कॉलेजेस्‌नी ठरवलं की ९०% विद्यार्थी नापास करायचेत, तर पाच वर्षात सगळ्या शाळा, कॉलेज बंद पडतील. ही समाजाची पण गरज आहे आणि विश्वाच्या चक्राच्या चालू राहण्यासाठी पण आवश्यक आहे.
परिक्षा ही फेल करण्यासाठी नसते. जीवनातील परीक्षासुध्दा तुम्हाला फेल करण्यासाठी नसते. वाईट व्यक्ती जरी परिक्षा घेत असेल तरी काही फरक पडत नाही. फळ कोण देणार ह्यावर सगळं अवलंबून असतं. फळ देणार कोण आहे? फळ देण्यासाठी ती आदीमाता आणि तिचं चण्डिकाकुल बसलेले आहेत.

तुमची ताकद किती? तुमची ताकद limited. पाप-चुका वाईट नशीब तयार करण्याची माझी ताकद किती? लाख जन्म जरी झाले असतील आणि प्रत्येक जन्मात जन्मल्यापासून मरेपर्यंत पापच केले असतील. लाख जन्म नको आपण ३७२ जन्म घेऊया. ह्या ३७२ जन्मांमध्ये संपूर्णपणे पापच केलेले आहे. बापू आम्ही एवढी पाप केली तर आमचं नशीब कसं चांगल असेल. मनुष्य ३७२ जन्मांच पाप घेऊन येत नाही, तर फक्त दोन जन्माचं पाप आणि पुण्य घेऊन जन्माला येतो. ज्याअर्थी तुम्हाला मनुष्य जन्म मिळाला आहे त्याअर्थी तुम्ही कुठेतरी पुण्य केलेलं आहे. नुसती पापच केली तर पुन्हा प्राणीयोनीतच जाऊन मग मानवाचा जन्म मिळतो. ज्याअर्थी तुम्ही मानव म्हणून जन्मला आहात त्याअर्थी तुमची पुण्याची पाटी कोरी नाही.

आम्हाला वाटतं तेवढ आमचं नशीब वाईट नाही. जीवन जगताना त्या सद्‍गुरु तत्त्वाचा हात पकडलेला असेल मग आम्हाला काळजी का? तुम्ही परीक्षेला बसलेले आहात तेव्हा डोक्यावर पाप घेऊन बसलेले नाहीत आणि तो सद्‌गुरू तुम्हाला संधी द्यायला बसलेला आहे.

१४ वर्षापर्यंतच्या मुलाच्या हातून पाप घडल तर ते त्याला लागत नाही ती त्याच्या आईवडिलांची जबाबदारी असते पुढे साडे तीन वर्षातही हातून पाप घडलं तरी चुकांमध्ये गणल जात. तो  परमात्मा संधी द्यायला बसलेला असतो, संध्या कापायला नाही.

ज्याअर्थी आम्ही मानवाच्या जन्माला आलो आहोत त्या अर्थी आमच्याकडे पुण्य/नशीब १५% आहेत, आम्हाला देवाच नाम घेण्याची इच्छा आहे पुण्य/नशीब ३०% आहेत, ज्याअर्थी आम्ही सद्‍गुरु तत्त्वाला मानतो त्याअर्थी ४५% आहेत, पण पुण्य/नशीब ४५ ते १०० चा प्रवास तुमची सद्‍गुरुवरची निष्ठा, प्रेम व त्याच्या शब्दांवर विश्वास किती प्रमाणात आहे ह्यावर अवलंबून आहे. हा प्रवास तुम्हालाच कापायचा आहे. आम्ही स्वत:साठी जेवढे कट्टर असतो, तेवढेच सद्‍गुरुसाठीही कट्टर असलं पाहिजे. आमच्या अंगावर मच्छर बसली कि आम्ही तिला हाकलवतो, माशी घाण करेल म्हणून तिला हाकलवतो, वाघाला म्हणतो का ये आणि मला खा? जेवढी गोष्ट आम्ही स्वत:साठी सांभाळतो तेवढीच सद्‍गुरुतत्त्वासाठी संभाळली पाहिजे. जेवढं तुम्ही स्वत:ला जपता तेवढचं तुमच्या सद्‍गुरुतत्त्वाला जपा. मी आहे हे जितकं खरं आहे तितकचं तेवढाच माझा सद्‍गुरु आहे. तो माझा आहे हे सत्य आहे.

ह्या भूमिकेतून अभ्यास करा, युद्ध करा काहीही करा अपयश तुमच्याकडे येणार नाही. म्हणून हेमाडपंत सांगतात-

इतर देव सारे मायिक ! गुरुची शाश्वत देव एक
चरणी ठेविता विश्वास देख ! रेखेवर मेख मारी तो!!

नशीबावर प्रहार करुन तुमचं दुष्प्रारब्ध तो दूर करतो केव्हा जेव्हा तुमचा त्याच्यावर विश्वास असतो तेव्हा तुमचा विश्वास असेल तरच तो तुमच्या रेखेवर मेख मारणारच आहे.
आमचा विश्वास किती हे आम्हालाच माहित असत हे ब्रह्मदेवही सांगू शकत नाही.

एक विश्वास असावा पुरता ! कर्ता हर्ता गुरु ऐसा !!

जो ह्या प्रमाणे विश्वास ठेवतो त्याच्यासाठी परीक्षा परीक्षाच उरत नाही. त्याला प्रत्येक परिक्षा नित्य गोष्ट बनते, आणि ज्याचा विश्वास नसतो त्याच्यासाठी प्रत्येक छोटी गोष्ट परिक्षा बनते. ४५ ते १०० हा प्रवास गुरुभक्तीनेच होतो. म्हणून सगळ्या संतांनी गुरुभक्तीचा महिमा सांगितला आहे.

ज्ञानेश्वर म्हणतात -

हे जे हृदय आपुले ! चौफाळूनिया भले  !
वरी बैसऊ पाऊले सद्‍गुरुची !

साईसच्चरित, मातृवात्सल्यविन्दाम‍ काय सांगत - तो आपल्या भक्तांच्या संरक्षणासाठी धावतोच, तो जे करायचं ते आपल्या भक्तांसाठी करतोच आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे हे सगळं करत असताना तो सद्‍गुरुतत्त्वाची मूल्य जपतोच.

मातृदेवोभव, पितृदेवोभव, गुरुदेवोभव - आई, बाप, शिक्षक सगळ गुरुच आहे. आई पहिला गुरू, बाप दुसरा गुरू, शिक्षक तिसरा गुरू आणि सद्‌गुरू आमचा रेखेवरी मेख मारणारा खरा गुरू.

जीवनात यशाच्या मार्गाने चालायच असेल तर गुरुभक्तीशिवाय पर्याय नाही. ४५ पेक्षा पुढे जायच असेल तर तुम्हाला गुरुभक्तीचाच आश्रय करायला हवा. ४५% च्या पुढे गेलात तर तो रेखेवर मेख मारतोच - तो अंबरीषाच्या, वाल्या कोळ्याच्या रेखेवर मेख मारतो मग आमच्या का नाही मारणार.

!! हरि ॐ !!

परमपूज्य सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (०९.०१.२०१२)

!! हरि ॐ !!

  दोन हजार बारा नविन सहस्त्रक सुरू होतंय करता करता ११ वर्षे निघून गेली बारावं आलं. नव वर्षाचं स्वागत प्रत्येक जण करत आहे.

    पहिला महिना जानेवारी हा इतका वेगळा असतो - नाताळाची सुट्टी संपलेली असते, फायनल exam थोड्या लांब असतात. पण दहावीसाठी जानेवारीच्या एक तारखेला पोटात खड्डा पडलेला असतो, फेब्रुवारीच्या एक तारखेला पोटात दरी पडते आणि मार्च महिन्यात काळजाचा ठोका चुकतो.

    आमचं ही असचं असतं Happy Birthday करुन टाळ्या पिटून आपण ५० वा वाढदिवस साजरा करताना माणूस खूश नसतो, बाई तर अजिबात खूश नसते. आता साठी झाली एक वर्ष आणखी कमी झालं मनात कातरपणा येतो. जून ते जानेवारी आम्ही काहीही केलेलं नसतं म्हणून जानेवारी महिन्यात खड्डा पडतो, तसचं ५० पर्यंत काहीही केलेलं नसतं म्हणून खड्डा पडतो, साठाव्या वर्षी दरी पडते आणि पंच्याहत्तर नंतर काळजाचा ठोका चुकतो. हे का घडतं? कारण मनुष्य आपल्या आजूबाजूची परिस्थिती बघत नाही.

    स्टेशनवर उभे आहात आणि गाडी आली हे वाक्य ऐकलं की गाडीच्या दिशेने पळता. गाडी पकडण्यासाठी स्टेशनच्या गेटकडे पळत नाही. पण फुटपाथावर उभे असतांना हे वाक्य ऐकलं की गाडीच्या विरुद्ध दिशेने पळावं लागतं. शब्द तेच पण पळण्याची दिशा वेगळी कारण परिस्थिती वेगळी.

    हे केव्हा घडतं जेव्हा वास्तवाचं भान असतं तेव्हा. आम्ही आमच्या कल्पनांत राहतो. कल्पनांचा उपयोग नवनिर्मितीसाठी योजना बनविण्यासाठी करायचा असतो मनोराज्यासाठी नाही.

    स्टेशनवर असतांना गाडीच्या दिशेने धावावं लागतं आणि फुटपाथवर असतांना गाडीच्या विरुद्ध दिशेने धावावं लागतं. आपण कुठल्या दिशेने प्रवास करायचा, आपली प्रगती कुठल्या दिशेने आहे, आपल्याला संरक्षण आहे हे बघणं आवश्यक आहे.
    हे केव्हा कळतं आपण जेव्हा आजूबाजूची परिस्थिती बघतो तेव्हा. पण आपली हवी असणारी गाडी सुटते आणि नको असणारी गाडी अंगावर येऊन धडकते.

    साठच्या पुढचा प्रत्येक वाढदिवस ९९.९ टक्के माणसांना दु:खकारक असतो कारण त्याच्या मनाला भितीने ग्रासलेलं असतं. भूतकाळ राक्षस होऊन खायला उठतो आतापर्यंत काय केलं? आजपर्यंत जे करता आलं नाही ते ह्या थकलेल्या जर्जर अवस्थेत कसं जमणार आणि म्हणून प्रत्येक वाढदिवस त्याच्या मृत्युचं आणि अपयशाचं सेलिब्रेशन असतं.
    हे असं होऊ नये म्हणून जानेवारी महिना उत्तम आहे. वर्ष सुरु होत असतानाच गेल्या वर्षात काय काय घडलं हे पहायचं. मी काय चूका केल्या ते बघा आणि इतरांनी काय चांगलं केलं ते बघा. चूका दोनशे झाल्यातरी त्याचं ओझं होऊ देऊ नका.
    नव्या वर्षात शिरताना परमेश्वरी चरणी स्वत:ला व चूकांना अर्पण करा. जोपर्यंत तुम्ही स्वत:ला अर्पण करणार नाही तोपर्यंत तुम्हाला चूका अर्पण करता येणार नाही.

    आपण स्पर्धा खेळूया. अख्खीच्या अख्खी गंगा नदी शिवलिंगावर उपडी करायची आहे कशी कराल? शक्य नाही ना. ते जाऊ दे. सगळ्या आंबांच्या झाडाचे सगळे आंबे एकही आंबा न पाडता अर्पण करायचे आहेत. कसे कराल? टोपलीत गोळा करुन, बरोबर? आणखी एक सांगतो, बागेतील सगळी फुलं एकही फुल न पाडता देवाला अर्पण करायची आहेत कशी कराल? हार, गजरा करुन बरोबर. दोनशे फूलं चिकटवण्यापेक्षा हार, माला बनवून अर्पण करण सोपं असतं.
    

तसचं जीवनाचं आहे. आमच्या चूका जर देवाच्या चरणी अर्पण करायच्या असतील तर त्या चूका ज्या जीवनसूत्रांनी बांधल्या आहेत ते जीवनसूत्र देवाला अर्पण करायला हवं. तोंडानेही अर्पण म्हणायचं आणि प्रयासही करायचे.

    मी काल किती अर्पित होतो, किती आज्ञाधारक होतो हे गुण वाढवत न्यायचे. आपल्या जीवनात जेवढं स्थान आपल्या स्वत:च्या आरामाला असतं म्हणजे २४ तासात १/३ शारिरिक व मानसिक आरामाचं असतं.

    जीवन कार्यरत असताना प्राणालाही आराम लागतो, ज्याच्यामुळे आमच्या जीवनाला आराम मिळतो, त्या प्राणांना आराम कोण देणार? मनुष्याचं हृदय दर मिनिटाला ७२ वेळा चालतं जन्मापासून मृत्युपर्यंत. दर मिनिटाला महाप्राण ७२ पावलं चालतो. तुम्ही दिवसभरात ७२ पावलं पण त्याच्यासाठी चालत नाही. तो जन्मल्यापासून मृत्युपर्यंत चालत असतो. आमचा देव आमच्यासाठी काय करतो हे बघायचं असेल तर हे दर मिनिटाला ७२ वेळा पडणारे नाडीचे ठोके बघा.

    १,४४० मिनिटं दिवसाच्या २४ तासांत असतात. म्हणजे परमेश्वराचा प्रतिनिधी असणारा तो महाप्राण १,४४० वेळा ७२ पावलं टाकतो आमच्यासाठी. आम्ही एकदा तरी ७२ पावल टाकतो का परमेश्वरासाठी? तरी आम्ही कुठल्या तोंडाने विचारतो मी एवढ्या उपासना केल्या, अध्याय वाचलेत तरी असं का?
    

एका मिनिटात ७२ पावलं टाकून बघा पण दोन्ही पावलं समान अंतराने पडली पाहिजेत कारण नाडीचे ठोके समानपणे पडतात.
    त्यानंतर अशीच दर मिनिटाला ७२ पावलं टाकून एक तास चालून बघा.
    

आम्हाला स्वत:साठीसुद्धा एवढं चालता येत नाही पण तो महाप्राण प्रत्येकासाठी दर मिनिटाला ७२ वेळा चालतो. जन्मापासून मृत्यूपर्यंत अथकपणे. विचार करा जर एक क्षण त्याने विश्रांती घेतली तर? काळजाचा ठोका चुकेल ना?

    भक्ती करणं, जप-तप करणं, ग्रंथ वाचणं आवश्यक आहेच. मी हे सगळं करतो म्हणून हे घडलं हा विचार करणं पाप आहे. त्याची कृपा आहे म्हणून सगळं घडतं हा विश्वास आवश्यक आहे.

    आम्ही दादांनी सांगितलेले जपजाप केल्यामुळे आमचं काम झालं हा गैरसमज आहे. जेव्हा जग निर्मिती झाली तेव्हा तुम्ही कोणी प्रार्थना केली होती का?
    त्याची कर्तुम शक्ती आकलना बाहेरची आहे. दादा आम्हाला जी उपासना देतात ती दादा आम्हाला त्याची कृपा स्विकारण्यासाठी (जी असतेच) समर्थ बनवण्याचा मार्ग दाखवितात.
    

त्याच्या कृपेचा अनुभव घेतल्यानंतर अतिशय प्रेमाने त्याला I Love You म्हणता यायला पाहिजे. काम होईपर्यंत आम्ही जपजाप regular करतो खरंतर काम झाल्यानंतर जपजाप अधिक वाढले पाहिजे.

    लग्नानंतर संसार वाढला पाहिजे, लग्नाआधी मूल होणं चूकीचं आहे. घरात जे जेवण केलयं ते पचवायला पाहिजे. पोटभर जेवल्यावर आडवे होऊन चालत नाही त्यामुळे अपचनाचा त्रास होतो. जेवल्यावर हालचाल होणं आवश्यक आहे. एकदा तृप्ती झाली की शांत राहून चालणार नाही त्यानंतर activity वाढवलीच पाहिजे. तृप्ती नंतर कष्ट, श्रम, परिश्रम अधिक वाढले पाहिजेत.
    

पण आम्ही देवाने आमची तृप्ती केली की शांत होतो, त्यानंतर अपचन होते, ढेकर येतात. गरज सरो नि वैद्य मरो, नवस पूरा करो आणि देवाला विसरो असं करु नका.

    मनुष्य मृत्युला घाबरत नाही तर अज्ञात प्रदेशाला घाबरतो. मनुष्याला मरेपर्यंत मी कसा आहे तेच कळत नाही. मनुष्याने शेवट पर्यंत कधी स्वत:ला ओळखलेलच नसतं. कधी वाटत मी चांगला आहे, तर कधी वाटतं माझ्यासारखा वाईट कोणी नाही. मनुष्य स्वत:ला, आजूबाजूच्या परिस्थितीला ओळखतच नाही. जे यमाला कर भरतात त्यांना यमाची भिती वाटते. दुकानात वस्तूची किंमत देऊन आपण वस्तू विकत घेतो, त्या किंमतीत कर आकारलेला असतो. यम, चित्रगुप्त कर आकारतात. त्यांच्या वर असणारा भगवंत कधीच कर आकारत नाही. आम्ही पिक्चर बघायला तिकिट काढून जातो. पण जो निसर्ग बघायला टॅक्स लागतं नाही तो बघायला आम्ही जातो का? आम्ही सूर्योदय कधी बघतो का? कसलाही कर सूर्य आमच्याकडून आकारत नाही.

    गोव्याला आता Sunbath festival होतं. दहा हजार भरुन Sunbath घ्यायचा. आम्हाला फुकट मिळणारी कोवळी सूर्यकिरणं नको असतात, तिकडे दहा हजार भरुन गर्दी करुन sunbath घ्यायला आवडतं.

    प्रत्येक गोष्टीची आम्ही किंमत, वजन करत बसतो, पण परमात्मा जे आम्हाला फुकट देतो त्याची आम्हाला किंमत नसते.
    दर मिनिटाला हा ७२ पावलं आमच्या देहात चालत असतो अबाधितपणे. आम्ही याला विसरलो तरी तो आम्हाला विसरत नाही. दिवसाला ७२ पावलं चालताना  त्याच नामस्मरण करणं आवश्यक आहे. त्याच्यासाठी ७२ पावलं चाललं पाहिजे.

    स्वत:ची सुख किंवा दु:ख वेगवेगळी वाहू नका स्वत:ला वाहा हेच हार करुन अर्पण करण आहे.
    प्रसन्नशांती सर्वात महत्त्वाची असते. प्रत्येक मनुष्याला प्रसन्नशांतीच हवी असते. स्मशान शांतता भयावह असते आणि अप्रसन्न शांतता त्रासाची असते. प्रसन्न शांती मिळविण्यासाठी हा व्रताधिराज आहे. प्रपत्ती - पुरुषांची प्रपत्ती श्रावण महिन्याशी जोडलेली आहे आणि स्त्रियांची प्रपत्ती संक्रातीशी जोडलेली आहे.

    

बापू आमच्याकडून जे काही उपक्रम करवून घेताहेत त्याच्यामागे त्याचा इतकाच हेतू आहे - प्रत्येकाच्या जीवनाची प्रत्येक पहाट प्रसन्नतेने होईल व प्रत्येक रात्र प्रसन्नशांतीत व्हावी.
    जीवनाच्या प्रत्येक पावलाबरोबर माझा गुरु माझ्याबरोबर आहेच - हा दृढविश्वास असावा.

    एक विश्वास असावा पुरता ! कर्ता हर्ता गुरु ऐसा

हा ह्या वर्षीचा दृढनिश्र्चय असायला हवा. 

    श्रीरामचन्द्रप्रित्यर्थे जपे विनियोग:  ह्या वर्षी तुम्ही जे काही जपतप, नामस्मरण कराल त्या सगळ्यांचा विनियोग हा निश्चय दृढ होण्यासाठी करा.

    मी(बापू) हल्ली १९२० हा पिक्चर पाहिला होता. त्यात जो हिरो असतो त्याला एका दुसर्‍या धर्माच्या मुलीबरोबर प्रेम होतं म्हणून त्याच्या घरातील इतर माणसे त्याचे भाऊ, चुलते वगैरे त्या मुलीला मारायला येतात तो हिरोतीला वाचवतो पण त्याला ह्या सगळ्यामुळे देवाचा राग येतो, आणि तो त्याच्या गळ्यात असणारं हनुमंताचं लॉकेट काढून टाकतो आणि हनुमान चलिसा म्हणायची ही सोडून देतो. त्याच्या दुसर्‍या दिवशीपासून ते भूत बंगल्यात राहायला येतं आणि त्याच्या बायकोच्या शरीराचा ताबा ती प्रेतात्मा घेते, शेवटी जेव्हा तो हनुमान चलिसा म्हणतो तेव्हा ती प्रेतात्मा त्याच्या बायकोच्या शरीराचा ताबा सोडून जाते. आणखी एक स्टोरी त्या पिक्चरमध्ये आहे, जो प्रिस्ट त्या सैतानाला घालविण्यासाठी पवित्र मंत्र म्हणत असतो. त्याला तो सैतान आरशासमोर घेऊन येतो आणि त्याच्या धर्मगुरुने त्याला जे पवित्र स्कार्फ आशीर्वाद म्हणून दिलेलं असतं ते त्याच्या गळ्याभोवतीचं पवित्र स्कार्फ त्याला त्या आरशात सापासारखं दिसतं म्हणून प्रिस्ट ते पवित्र स्कार्फ काढून फेकून देतो आणि सैतान त्याला मारुन टाकतो.

    जेव्हा आमच्या मनात विचार येतो की, हे लॉकेट घातलं, जप म्हटला म्हणून वाईट झालं कि समाजयचं सैतानाच काम सुरु झालं आहे, सैतानाने माझा घात करायचा निश्चय केलेला आहे.

    ह्या वर्षात हा निश्चय दृढ करायला शिका. तुमचे आप्त असतील त्यांना करायला सांगा. बापूंचा फोटो नको असेल तर दत्तात्रेयांचा, हनुमंताचा, मायचण्डिका ह्यांचं लॉकेट घाला. ह्या निश्चयासाठी हे वर्ष खूप महत्त्वाचं आहे. ह्यावर्षी स्वल्प परिश्रमात हा निश्चय दृढ करु शकता, नंतर करता येईल पण परिश्रम लागतील.

    संक्रातीच्या प्रपत्तीला शेवगाच्या शेंगाऐवजी ओले हरभरे जे त्यावेळी उपलब्ध असतात ते वापरले तरी चालतील.

    जर आमचा बापू स्वत:चा शब्द न बदलता बदलायला तयार आहे. मग आम्ही ही बदलायला तयार असायला हवं. "I am ready to change anywhere".

!! हरि ॐ !!

परमपूज्य सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (०३.११.२०११)

• ॥ हरी ओम॥

  आषाढ पौर्णिमा, अश्विन पौर्णिमा, कार्तिक पौर्णिमा ह्या पौर्णिमा वेगळ्या नावाने ओळखल्या जातात. आषाढ पौर्णिमा गुरुपौर्णिमा, अश्विन पौर्णिमा कोजागिरी पौर्णिमा आणि कार्तिक पौर्णिमा त्रिपुरारी पौर्णिमा म्हणून ओळखल्या जातात.

   

  ह्या त्रिपुरारीच्या आईचं नाव महिषासूरमर्दिनी आहे, ज्याला तिने मारला त्या नावाने ओळखली जाते त्याप्रमाणे ह्याने त्रिपुरासुराचा नाश केला म्हणून त्रिपुरारी म्हणतात.

   

  साध्या गोष्टीत छान शोधणं, छान बनवणं म्हणजे चिंतन. मूल जेवत का नाही ह्याबद्दल आई विचार करते म्हणजे चिंतन करते. नंतर ती लहान मुलाला कुठले पदार्थ आवडतात ह्याचा शोध घेते आणि मग निरनिराळ्या भाज्या भातांमध्ये, पराठ्यामध्ये घालून मुलाला आवडेल असं खायला बनवते हा तीचा अभ्यास म्हणजे सराव असतो. साड्या घेताना बायका चांगल्या साड्या कुठल्या, कुठल्या साड्या माझ्या मैत्रिणीकडे नाहीयेत ह्याचं चिंतन करतात, नंतर त्या साड्या कुठल्या दुकानात कमीत कमी किंमतीत मिळतात ह्याचा शोध घेतात आणि नंतर ते कितीही लांब असलं तरी त्या ठिकाणी जाऊन साडी घेतात अशा प्रकारे आपल्या आयुष्यात चिंतन, शोध आणि अभ्यास आपोआप चालूच असतो.

   

  आधी चिंतन नंतर शोध नंतर अभ्यास म्हणजे पुरुषार्थ त्यानंतर यश मिळते यशानंतर तृप्ती येते तृप्तीतून शांती मिळते. स्मशान शांती नव्हे समाधानकारक शांती मिळते. आम्हांला यश मिळालं तरी तृप्ती आणि शांती मिळतेच असं नाही. कारण आमच चिंतन, शोध आणि अभ्यास ठरवून केलेला नसतो. नित्य कर्म असो, नैमित्तिक कर्म असो प्रत्येक कर्मात चिंतन, शोध, अभ्यास सुरुच असतो. वाईट माणसांचा मुद्दामहून प्रतिस्पर्धकांबद्दल चिंतन, शोध आणि अभ्यास करत असतात. चिंतन, शोध, अभ्यास ह्या तीन गोष्टी चांगल्या मार्गाने, पवित्र मार्गाने, परमेश्वराचं स्मरण करुन केल्या तर पुढील यश, तृप्ती आणि शांती ही मिळते.

   

  मातृवात्सल्यविन्दानम्‌ मध्ये घडणारी सगळी युद्ध ही शरीरातील नऊच्या नऊ चक्रात चालू असतात आणि प्रत्येक पातळीवर देवीचा, दैवी शक्तीचा म्हणजेच तुमचा विजय होतो आणि तुम्हाला अपयश देणार्‍या गोष्टींचा पराजय होतो. लढणं हा देवी तत्त्वाचा प्रमुख गुणधर्म आहे म्हणून लढाईसाठी लागणारी ताकद मातृवात्सल्यविन्दानम्‌ पासून मिळते. चिंतन, शोध आणि अभ्यास ह्या गोष्टी शिव बाणाने वापराव्या लागतात. शिव म्हणजे पवित्र मार्गाने. त्रिपुरारीला एका रेषेत येऊ न देण्याची जी शक्ती होती तिचा नाश शिवगंगागौरी व किरातरुद्रांनी केला.

   

  त्रिपुरारी पौर्णिमा हा दिवस प्रत्येक मनुष्याला चिंतन, शोध व अभ्यास ह्याच्यातून जास्तीत जास्त यश, तृप्ती, शांती मिळवून देतो. ह्या दिवशी जो कोणी चांगल बनण्यासाठी चांगला प्रयास, चांगल चिंतन करेल त्यांना मी यश देईन असा परमशिवाचा वर आहे. त्याने वरदान दिलं नाही तरी भक्तांना problem  येतो आणि दिलं तरी ही भक्तांनाच problem  येतो कारण तो वर इतर कसे वापरतात depend असतं. जे शुभमार्गीय आहेत त्यांचे संकल्प पूर्ण होण्याची शक्ती वाढते, जीवनातलं नैराश्य, अशांती झटकून टाकण्यासाठी ह्या दिवसासारखा दिवस नाही. ह्या दिवशी परमशिव, पार्वती, किरातरुद्र आणि शिवगंगागौरी हे चारही जणं प्रत्येक श्रध्दावानांसाठी चिंतन, शोध आणि अभ्यास त्याचबरोबर यश, तृप्ती आणि शांती ह्यांचा balance करण्यासाठी टपलेले असतात. 

   

  मला चांगलं बनायचं आहे असा संकल्प करा, मी जे काही चांगलं करत नाही ते चांगलं करण्यासाठी चांगले संकल्प करा. १०० संकल्प करा ९९ विसरलात तरी एक तरी लक्षात राहील. त्या त्रिपुरारीचं कुठलही नाव घेत घेत आपल्या जीवनाचं चिंतन करा. कमीत कमी त्याच्या नामाचं, त्याच्या गुणांच चिंतन करायला पाहिजे. maximum त्याचं चित्र, त्याची मूर्ती डोळ्यासमोर आणता आली पाहिजे.

   

  ह्या दिवशी जो कोणी परमात्मात्रयीचं स्मरण करतो, परमात्म्याचं नाम, भजन, चिंतन सुरु करतो स्वत:साठी केलेलं चिंतन परमात्म्याच्या चिंतनाशी जोडतो त्याला यश मिळतं अशी योजना मोठ्या आईने केलेली आहे. हा दिवस वर्षातून एकदाच येतो.

   

  ह्यावर्षी ह्या दिवशी आपण किरातरुद्राचं पूजन करणार आहोत. ह्या पूजनासाठी किरातरुद्राची सुंदर मूर्ती तयार केली गेली आहे जी पूजनानंतर विसर्जन केली जाईल.

   

  ह्या पूजनासाठी पोस्टकार्ड सारखे तीन पेपर दिले जातील त्यावर ठिपक्यांनी किरातरुद्राची आयुधे काढलेली असतील - शृंगी, धनुष्यबाण आणि त्रिशूल.

   

  प्रथम मंगलाचरण होईल नंतर ही आयुधं हळद व पाणी ह्यांच्या सह्याय्याने कागदावर उजव्या हाताच्या करंगळीच्या बाजूच्या बोटाने (अनामिकाने) चित्र काढायचं ते ताम्हणात आधी शृंगी त्यावर धनुष्य आणि बाण आणि त्यावर त्रिशूलचा कागद ठेवायचा. मग दुसरे स्तोत्र म्हटलं जाईल त्यावेळी सफेद फुलं अर्पण करायची नंतर विशेष नामाचं पठण होईल तेव्हा त्यावर बिल्व पत्र अर्पण करायचं. सगळी स्तोत्रं माझ्या (परमपूज्य अनिरुद्ध बापूंच्या) आवाजात आहेत. त्यानंतर किरातरुद्राला प्रिय असणारा नैवेद्य अर्पण करायचा आहे. सुक्या खोबर्‍याची वाटी आणि एका पिशवीत यवाचं पीठ असेल. ते अर्पण करायचं.

   

  ते तीन कागद आणि अर्पण केलेला नैवेद्य आपल्याबरोबर घेऊन जायचा. घरी जाताना पूजनाचे १००% व्ह्यायब्रेशन्स्‌ आपण बरोबर घेऊन जाऊ शकत नाहीत म्हणून ह्या कागदांबरोबर १०८% व्ह्यायब्रेशन्स्‌ बरोबर घेऊन जाऊ शकतो. हे कागद कमीत एक रात्र आणि जास्तीत जास्त सात दिवस तुमच्या घरी ठेवू शकता त्यानंतर ते कागद पाण्यात विसर्जन करावेत किंवा तुळस, केळी किंवा औदुंबराच्या झाडाखालील मातीत पुरावेत म्हणजेच भूमातेला अर्पण करावेत. घरातील कोणी व्यक्तीने किंवा मित्रमंडळींमधील कोणी पूजन केलेले नसेल तर ज्या व्यक्तीने हे पूजन केले आहे त्या व्यक्तीने ते कागद त्यांच्या मस्तकाला लावावेत त्यामुळे त्यांनाही पूजनाचे व्हायब्रेशन्स्‌ मिळू शकतील.

   

  खोबरे जेवणात वापरावं व्हेज-नॉनव्हेज कशातही वापरा मला(परमपूज्य बापूंना) फरक पडत नाही. यवाच्या पिठात दूध व पिठी साखर मिक्स करुन ते प्रसाद म्हणून द्यावा.

   

  त्यानंतर मार्गशिर्ष महिन्यात गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये किरातरुद्र आणि शिवगंगागौरी ह्यांची स्थापना करण्यात येणार आहे. त्यावेळी आपल्या गुरुक्षेत्रम्‌च्या उदीमध्ये जी गोविद्यापिठम्‌ मध्ये तयार होते त्या उदीत मी(परमपूज्य अनिरुद्ध बापू) करत असलेल्या यज्ञाचे भस्म मिक्स केले जाते. त्यातच आता परशूरामाला किरातरुद्राकडून मिळालेले भस्म मिसळण्यात येणार आहे. हे भस्म म्हणजे माझी (परमपूज्य बापूंची) रेणूका माता सती गेली त्यावेळी तिच्या चितेचे भस्म जे दत्तात्रेयांनी किरातरुद्राकडून परशूरामाला दिले होते ते आहे. त्याच बरोबर उदीच्या बाजूला एका पात्रात हळद ठेवली जाईल ही हळद म्हणजे रेणूका माती सती जाताना  तिच्या मळवटातील तीने जी हळद काढून दिली होती ती परशूरामाला शिवगंगागौरी कडून मिळाली होती ती हळद गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये ठेवण्यात येईल आणि ती पूर्णपणे विनामूल्य असेल. ह्या मी(परमपूज्य बापू) माझ्या गोष्टी तुम्हाला देतोय ह्या विकून दिल्या जात नाहीत. मी(परमपूज्य बापू) माझ्या आईबापाला विकू शकत नाही.

   

  ही हळद घरातील कुठल्याही मंगलकार्याला, पूजनाला वापरु शकता, हळदी-कुंकवाच्या समारंभासाठी वापरु शकता, शत्रू घरी आला तरी शत्रुला लावू शकता (पुरुषांनाही हळद लावतात), लग्नकार्यातील हळदी समारंभात वापरु शकता, कोणी तुमच्यावर ब्लॅक मॅजिक केलेलं असेलं आणि तुम्ही ही हळद लावलेली असेल तर ते ब्लॅक मॅजिक ज्याने केलेयं त्याच्यावरच उलटेल. अशी ही हळद आणि हे भस्म ह्या जन्मात आम्हाला प्राप्त झालयं मग ह्याचा पूर्ण उपयोग करुन घ्या.

   

  त्रिपुरारी पौर्णिमा १० तारखेला असली तरी आपण ती १२ तारखेला साजरी करणार आहोत म्हणून आपल्यासाठी अनिरुद्ध पौर्णिमा १२ तारीखच चंद्राचं चंद्र बघून घेईल मी (परमपूज्य बापू) सांगितलेल्या तारखेला आपली अनिरुद्ध पौर्णिमा असेल. त्यामुळे आता पासूनच उत्सवाला तयारी करा.

   

  ॥ हरि ॐ॥

   

सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (२२.०९.२०११)

॥ हरि ॐ ॥

   

" सर्व मंगल मांगल्ये, शिवे सर्वार्थ साधिके,
शरण्ये त्र्यंबके गौरी, नारायणि नमोस्तुते ॥"

    ‘सर्व मंगल’ ह्याचा मराठीत अर्थ ‘सर्वच्या सर्व’ असा होतो. परंतु संस्कृतमध्ये ह्याचा अर्थ वेगळा आहे. सर्व मंगल म्हणजे qualitatively & quantitatively १०८% मंगलाला मंगल बनवणारे. १०८ ही सनातन हिंदू धर्मानुसार पूर्ण संख्या आहे. मानवी देहातही एकूण १०८ उर्जा केंद्रे असतात. म्हणून जपमाळही १०८ चीच बनलेली असते.

    एखादी गोष्ट मुळात मंगल असेल पण ती प्रत्येकासाठी मंगलच असेल नाही. उदा. देवाचा प्रसाद खाऊनही काही जणांना अपचनाचा त्रास होतो.मग देवाचा प्रसाद त्यासाठी मंगल नव्हता का? म्हणजेच कुठल्याही मंगल गोष्टीचा तुमच्यावर प्रभावही मंगलच व्हावा लागतो.
    समजा डायबेटिसच्या पेशंटने १२० मोदक खाल्ले तर त्याच्यासाठी मंगल होतील का? नक्कीच नाही. म्हणून ही ‘सर्व मंगल मांगल्ये’ असणारी आदिमाता कशी आहे? ही नुसते चांगले देत नाही तर त्या चांगल्याचा प्रभाव आमच्यासाठी चांगलाच देते. मनुष्याच्या जीवनातील प्रत्येक घटना, कृतीमध्ये ही मंगलच परिणाम घडवून आणते.

             मी जर chemical engineer आहे व माझ्या ज्ञानाचा उपयोग मी बॉम्ब बनविण्यासाठी केला तर मी मंगल मनुष्य आहे का?

          तसेच मी जर डॉक्टर आहे व माझ्या ज्ञानाचा उपयोग मनुष्याला मारण्यासाठी केला तर डॉक्टर मंगल होणार का? नक्कीच नाही.
          परंतु, ती आदिमाता जे देते, त्याचा प्रभावही प्रत्येकासाठी मंगलच होत असतो. म्हणूनच ती आदिमाता, शिवा म्हणजेच सर्व मंगल. शिव म्हणजे परमपवित्र. आम्ही कितीही अपवित्र असू तरी ती आदिमाता एवढी पवित्र आहे की, ती आम्हाला नेहमी पवित्रच करते. अशी ही माझी (परमपूज्य बापू) आई, अनंत ब्रह्मांडाची आई. ती जेव्हा निर्गुण निराकार रुपात असते तेव्हा तिला आदिती म्हणतात. तीच स्पंदरुपाने असते, तेव्हा तिलाच गायत्री म्हणतात.

            गेल्या गुरुवारी सांगितले की मी तपश्चर्येला बसणार आहे.आज त्याविषयीच मी (परमपूज्य बापू) बोलणार आहे.  ह्या काळात मी जे काही हवन, जप, प्राणायाम करणार आहे, ते सगळ माझ्या बालोन्मत्त अवस्थेत करणार आहे.

मी बालोन्मत्त अवस्था स्विकारणार आहे, म्हणजे स्वत:चा ‘स्व’ माझ्या (परमपूज्य बापू) आईच्या स्वाधीन करणार आहे. ते म्हणजे सत्ययुगापासून ह्या उपासनेच्या क्षणापर्यंत माझ्या (परमपूज्य बापू) प्रत्येक जन्माचा, प्रत्येक क्षण, माझं (परमपूज्य बापू) प्रत्येक कार्य, कृती, विचार, आचार, प्रत्येक घटना ह्यांची मी आहुती देणार आहे.    तसेच, माझ्या प्रत्येक जन्मात, ह्या जन्मातही वय वर्षे ५५ पर्यंतच्या काळात ज्या ज्या व्यक्तींनी माझ्यावर प्रेम केले, त्या सर्वांचे प्रत्येक जन्म, प्रत्येक विचार, प्रत्येक कृती व घटना मी (परमपूज्य बापू) माझ्या प्रत्येक आहुती बरोबर अर्पण करणार आहे.    फक्त यासाठी, माझ्या आईची अट एकच ज्याप्रमाणात विश्वास त्याप्रमाणात फळ. हा संकल्प घेऊन मी हवन सुरु करणार आहे.

    ह्या हवनाच्या वेळी अतिशय सुंदर गोष्ट माझ्यासमोर असणार आहे ते म्हणजे ‘प्रत्यक्ष संपूर्ण स्कंदचिन्ह’. हेस्कंदचिन्ह गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये हवनकुंडाच्या समोर असणार आहे. मी पूर्णवेळ तिथे असेनच असे नाही. कदाचित पूर्ण दिवसही एखाद दिवशी बसेन किंवा एक तासही बसेन.
    ह्या होमाची रचना वेदोक्त आहे, ह्यात माझं असं काही नाही. फक्त आई माझी आहे. आज ऋग्वेद, यजुर्वेद वेदांमधील ह्या यज्ञाशी संदार्भेत उल्लेख आपण बघणार आहोत.

    ॠग्वेदात ९व्या मंडलात ६४ व्या सूक्ताने ह्या यज्ञाचा आरंभ होणार आहे, त्यात सांगितले आहे की, ‘मी एक सामान्य मनुष्य आहे, ह्या आमच्या यज्ञात स्तुती ऐकणार्‍या देवता कोणत्या? कोणता देव आमच मंगल करणार आहे? कोणता देव संरक्षणासाठी धावून येणार आहे? हे आम्हांला माहित नाही.
    परंतु, बुद्धीपासून आणि मनापासून मला यज्ञ करायची इच्छा आहे . बुद्धीवान लोक दिव्यत्त्वाची इच्छा करतात. पण मी सामान्य मनुष्य आहे , मी माझी मनोकामना देवापुढे व्यक्त करण्याची इच्छा करतो. कारण, मी जाणतो की देवा तुझ्याशिवाय मला कोणी सुख देऊ शकणार नाही.

    ह्या स्तोत्राने यज्ञाला गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये सुरुवात होणार आहे.ह्या सूक्ताच्याच पुढच्या ॠचेमध्ये सांगितले आहे की, वाईटातल्या वाईट मानवासाठीसुद्धा अग्नि, सूर्य, चंद्राच्या १६ कला, इंद्र, आदिमाता ह्यांचे पूजन तसेच यमाला control करणार्‍या श्रीगुरुंची उपासना, मानवा तुझ्यासाठी फलदायी आहे.
            गायत्रीचा जप आपण मागे तीन दिवस केला तेव्हा मी तुम्हांला भर्ग म्हणजे काय? ते सांगितले,भर्ग म्हणजे परमात्म्याचे पापदाहक तेज.ॠग्वेदातच पुढे उल्लेख आहे की, ‘ह्या परमात्म्याचे कल्याणकारक भर्गनामक तेज प्रसिद्ध आहे.’
   " भर्गनामक तेज व अग्नि हे एकच आहे, म्हणून हे वैश्वानर परमात्मा, आमची घृणा न करता आमची प्रार्थना ऐक."

    वेदांमध्ये कुठेही क्लिष्टता नाही, अतिशय स्पष्ट व सुंदरपणे वर्णन आहे.  ऋग्वेदातील ७ व्या मंडलात १२२ ऋचेमध्ये सांगितले आहे की, ‘हा वैश्वानर परमात्मा यज्ञात अग्निरुपाने प्रगटतो, तेव्हा मनुष्यासाठी सर्वात जवळचा असतो प्रकाश देणारा हा अग्नि शरीर, मन व वातावरण ह्यांतील दूषित गोष्टींचा नाश करुन मनुष्याला तेजस्वी बनवतो. म्हणून हा सदैव पूजनीय आहे.

    वेदांमध्ये विष्णुसच त्रिविक्रम म्हटले आहे.
    " हे त्या मूळ पुरुषाचा पुत्र असणार्‍या परमात्म्या, ह्या पार्थिव जगताचा तू स्वामी आहेस, म्हणून तू आम्हांला परमासिद्धी मिळवून देणारे ऐश्वर्य दे."  सिद्धि म्हणजे कुठलेही साधन वापरण्याची शक्ति.
    उदा.- बंगला हे सुख नाही तर सुखाचे साधन आहे. त्याच बंगल्याला जर आग लागली तर ते सुख होऊ शकत नाही.
    म्हणूनच, " हे परमात्म्या, अश्याप्रकारचे ऐश्वर्य आम्हांला दे की, जे घातक नाही. असे ऐश्वर्य आम्हांला नीटपणे वापरण्याची बुद्धी दे." असे ऐश्वर्य देणारी ती राधा, आल्हादिनी म्हणजेच आमच्या चांगल्या कार्याच्या आड जे काही येते त्यांचा नायनाट करण्याची शक्ति.
    हे परमात्म्या, असं ऐश्वर्य आम्हांला दे की, जे सुखकारक असेल, ज्याच्यामुळे आमच्यावर पाप चढणार नाही.
    ऋग्वेदातच १५ व्या सूक्तात माझा परमपूज्य बापू आवडता मंत्र आहे तो म्हणजे,
    ‘हे वैश्वानरा, परमात्म्या, माझा जो त्रिदेह आहे, त्याचे सामर्थ्य व ऊर्जा कमी न होऊ देणार्‍या तुला हव्य म्हणून वाहून नेण्यासाठी त्या आदिमातेने धारण केले आहे.म्हणून तू आमच्या सामर्थ्याचा र्‍हास होऊ देत नाहीस.’

    ‘एक विश्वास असावा पुरता, कर्ता हर्ता गुरु ऐसा ’

    ह्याच सूक्तातात पुढे सांगितले आहे, की ‘हे परमात्म्या तू आम्हांला दिलेले धन, धान्य शक्ति कायम राहू दे व तुझ्याच इच्छेने त्यांचा वापर होईल. ह्याची काळजी घे, आम्हांला सुरक्षित ठेव.’
    ‘जे कोणी आपले प्रेम ह्या यज्ञाग्नीत अर्पण करतील त्या प्रत्येकाला तू संरक्षित ठेव’, ही आदिमातेला केलेली प्रार्थना आहे.
    " इथे प्रेमाने बसून जे स्तोत्र ऐकतील, त्यांना तू सुशक्ति कर. तू तुझ्या सर्व आयुधाने माझ्या संघाचे कल्याण कर."
    ह्याच्या पुढच्या ऋचेत सांगितले आहे की, ‘ह्या यज्ञामध्ये परमात्मा व त्याच्यावरचे किरातरुद्रीय स्वरुप त्यांचे सामर्थ्य देत राहोत.’
    इथे विश्वामित्र स्पष्ट शब्दात सांगतात की, " यज्ञाबद्दल माहित असूनही जो देव स्तुती करणार नाही, तो सृष्टीच्या रचनेचे पालन करणार्‍या देवांकडून कुठे जाईल, हे सांगता येत नाही. म्हणून हे परमात्म्या, आमचा बुद्धीभेद करणार्‍यांपासून आमचे संरक्षण कर."
    ‘जो यज्ञ करत नाही, पुण्य कर्मे करत नाही परमात्म्याची पूजा करत नाही, त्याला दुर्गति प्राप्त होऊ शकते.’
    भयगंडामुळे नेहमी चांगली माणसेसुद्धा जास्त मनाने खचतात. पूर्ण शुद्ध कोण आहे? मला सांगा एवढं पाप केलेल्या वाल्याकोळ्याचा वाल्मिकी होऊ शकतो, मग आम्ही का नाही सुधारणार? नक्कीच सुधारु शकतो. सुधारताना चूक झाली तरी आपण परत सुधारण्याचा प्रयत्न करु.

    फालतू गोष्टी मनात ठेवून स्वत:ला दोष देण्याची काहीच आवश्यकता नाही.समजा एक आडदांड मनुष्य हातात काठी घेऊन उभा आहे, आणि समोर एक अगदी लुकडा मनुष्य आहे पण त्याच्या हातात एके-४७ आहे,तर काय उपयोग त्या आडदांड मनुष्याच्या ताकदीचा ?

        हे कलियुग आहे. कुणी तुमच्या कानफटात मारली, तर दुसरा गाल पुढे करा हे सांगणारा मी नाही, ते माझं sicence नाही. उलट जर तुमच्यात ताकद असेल तर जरुर त्याच्या चार कानफटात मारा. उगाचच लाचार होऊ नका.

    जर कुणी तुमच्या बहिणीवर बलात्कार करायला आला तर हातात मिळेल त्या गोष्टीने तुम्ही त्याला प्रतिकार केलाच पाहिजे.

    अध्यात्म्यात आलो म्हणजे लोकांकडून फसून घ्यायचे असे बिल्कुल नाही. बावळटपणा मला (परमपूज्य बापू) आवडत नाही. मी एकच गोष्ट मानतो clean, clear and precise जगातील माणसं कशी आहेत, त्यानुसारच आपला व्यवहार हवा.

अध्यात्म म्हणजे चांगलं वागण्याचा प्रयास करायचा.आपण कुणाकडूनही फसवून घ्यायचं नाही. वाईट माणसांना फसवलं तर वाईट होत नाही.
    गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये आपण यज्ञकुंड बनवणार आहोत. हा कुंडप्पाय यज्ञ आहे ह्याचे प्रत्येक मनुष्याने नुसतं दर्शन घेतलं तरी परमात्मा स्वत: त्यांच्यासाठी सूर्यकिरणांच्या सहाय्याने सहाय्यक पाठवतो पण ह्यात जे मन लावून भाग घेतात, त्यांच्यासाठीच.

    ह्या यज्ञाच्यावेळी सिद्ध कुंजीका स्तोत्र अर्चन म्हणून आपण घेणार आहोत. कुंजी म्हणजे किल्ली.
    केवळ ह्या कुंजिका स्तोत्राचा पाठ केल्याने सप्तशती पाठ केल्याचे पुण्य प्राप्त होतो. ह्या कुंजिका स्तोत्राचे श्रवण केल्याने जारण, मारण, अशा गोष्टींचे स्तंभन केले जाते. ह्यांचा प्रभाव होऊ शकत नाही.

    ह्यात विच्चेकार असणार्‍या चामुण्डेला आवाहन केले आहे. ह्यात सांगितले आहे की,
    ‘अखिल ब्रह्मांडाचे बीज रुप असणार्‍या आदिमाते, तुला नमस्कार असो. आमच्या जीवनात अभाव उत्पन्न करणार्‍या गोष्टींचा तू नाश कर. हे भैरवी, भद्रा भवानी तुला वारंवार नमस्कार असो. भैरवी भद्रा म्हणजे पाप-पुण्याचा विचार न करता केवळ प्रेमाने सहाय्य करणारी ती भैरवी.

    पर्ववती पार्वतीची जी अष्ट रुपे आहेत. त्यांच्या बीजांना ह्या कुंजिकास्तोत्रात आवाहन केले आहे.
    ‘हे भक्तमाते पार्वती, आमच्याकडे हे स्तोत्र म्हणण्याची ताकद नाही, म्हणून आमच्यावतीने तू गा.’
   

 अशा ह्या कुंजिकास्तोत्राने आपण हवन करणार आहोत. छांदोग्न्य उपनिषद व श्वेताश्वेत उपनिषद ह्यांच्या साहाय्याने हा यज्ञ संपन्न होईल.

             छांदोग्न्य उपनिषदातील पंचाग्नि विद्येच्या साहाय्याने यज्ञ होईल तर श्वेताश्वेत उपनिषदातील हंसविद्येच्या साहाय्याने तपश्चर्या संपन्न होईल.   

विश्वामित्रांनी रामाला दिक्षा देताना जो मंत्र दिला, तोच मंत्र ह्या तपश्चर्येतील आवाहन मंत्र असेल. ज्यात वर्णन आहे की,
   ‘स्वत:च्या तेजाने प्रकाशणार्‍या, भक्तांवर कृपा करणार्‍या, सत्कर्म असो की नसो तरीदेखील ज्याचे हृदय हळहळते, प्रत्येक मनुष्यामधील अंतराग्नी अधिकाअधिक प्रज्वलित करणार्‍या किरातरुद्रा, तुला आश्वासन देतो की, विश्वामित्राचे ब्रह्मगान भारतातील श्रद्धावानाचे रक्षण करेल.’

    ऋग्वेदातील तिसर्‍या ऋचेतील २९ व्या स्तोत्रात सांगितले आहे.
    ‘ज्याप्रमाणे आदिमाता प्रत्येक मनुष्याच्या शरीरातील प्राणाग्नी प्रज्वलित ठेवते, त्याप्रमाणे श्रद्धावानांचे अग्नि विश्वामित्राचे ब्रह्मगान प्रज्वलित करतो.’

    मी (परमपूज्य बापू) डॉक्टर योगिन्द्र जोशींना विनंती करतो की, त्यांनी ह्या माहितीचे एक booklet तयार करावे. ह्या सहा महिन्याच्या काळात सहोपासना ज्यांना जमेल त्यांनी जास्तीतजास्त करावी व तुमची उपासना विश्वकल्याणासाठी अर्पण करा. जर मनापासून दुसर्‍याचं कल्याण व्हावं म्हणून प्रार्थना केलीत तर त्याच्या दसपट तुम्हांला फायदा मिळेल.

    मला (परमपूज्य बापू) विवेकानंदाची दोन वाक्य खूप आवडतात -

१)    स्वत:ची घृणा कधीच करु नका. परमात्मा तुझाच आहे व तो कधीच तुला टाकत नाही.

२)   भय हाच अभाव आहे. असर्मथता आहे. कमजोरी ही जगातल्या सर्व दु:खांचे, अपराधांचे मूळ कारण आहे.म्हणून जे काही तुम्हांला कमजोर बनविते ते विष म्हणून बाजूला ठेवा जर पूर्णपणे ते टाकू शकला नाहीत तर प्रमाण तरी कमी करा. भीती कधीच असता कामा नये. 

    आपण प्रसन्नोत्सवात अष्टादशभुजा महिषासुरमर्दिनी बघितली भीती वाटली का तिची? आई एकच आहे जी महाकाली, महालक्ष्मी तीच अनसूया.

    तुम्ही भक्तीमार्गावर असाल तर माझं (परमपूज्य बापू) आश्वासन आहे की, ही महाकाली उग्ररुपाने तुमची bodygaurd म्हणून असेल.

    ज्याप्रमाणे प्रेमाने प्रसन्नोत्सव केला त्याच प्रेमाने मी(परमपूज्य बापू) तपश्चर्या  करणार आहे. किती दिवस तपश्चर्या चालणार हे तुमच्यावर अवलंबून आहे. ह्या सहा महिन्याच्या काळात रस्त्यात कधी दिसलो आणि ‘हरि ॐ’ नाही म्हटलं तर रागवू नका. मी (परमपूज्य बापू) आतापर्यंत कधीच कुणाचा द्वेष केला नाही. मला पापाची घृणा वाटते, पापियाची नाही.
    ह्या अशुभनाशिनी नवरात्रीच्या पहिल्या दिवसापासून ते शुभकंरा नवरात्रीच्या नवव्या दिवसापर्यंत मी तपश्चर्या करणार आहे. ह्या काळात तुम्हांला सांगितलेल्या उपासना मनापासून प्रेमाने करा.

All The Best To You For Everything.

॥ हरि ॐ ॥

सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (१५.०९.२०११)

!! हरि ॐ!!

    ॐ मंत्राय नम: मध्ये श्रीगुरुक्षेत्रम्‌ मंत्र आपण बघत आहोत. ह्यात सर्वबाधाप्रशमनं म्हणजे काय ते बघितले. आता सर्व पापप्रशमनं व सर्वकोपप्रशमनं ही पुढची दोन पदे आहेत.
    पाप शद्ब आपण लहानपणापासून ऐकतो, ह्याची व्याख्या प्रत्येक ग्रंथात, पुस्तकात वेगवेगळी दिलेली आहे. आम्हांला पाप म्हणजे काय? हे कळत नाही, असं म्हणणारा मनुष्य नक्कीच खोटं बोलतो असे समजावे. कारण, मागे मी (परमपूज्य बापू) सांगितले होते की, ज्याला अन्न व मल ह्यातला फरक कळतो, त्याला पाप व पुण्यातला फरक नक्कीच कळतो. सर्वसामान्य मनुष्य पाप करण्याचा प्रयास कधी करत नाही, त्याची इच्छा असते नेहमी चांगलं करण्याची.
    मराठीत एक म्हण आहे, ‘वडाच्या पूजनाला निघाली आणी येड्याबरोबर पळाली’ म्हणजे काय? तर पतिव्रता बनायला गेली आणि व्यभिचारी झाली. असंच सामान्य माणसाचे होत असते. चांगल बनण्याचा प्रयास करताना नेमकं नको ते घडते.
    नको तेव्हा नको ते केलं असं घडल्यावर मनुष्य कितीही ज्ञानी असला तरी त्याच्या मनात गोंधळ तयार होतो. पूर्वी मुंबईच्या रस्त्यावर रात्री ९ नंतर फिरणारे कुणी नसायचे, आणि आता मुंबई रात्रीचीच जास्त जागी असते. आता तर पुण्यातसुद्धा हिच प्रथा सुरु झाली आहे. हे सगळे बदल कसे घडले?
    इथे बर्‍याच जणांना माहित असेल, ४ ऑक्टोबर १९९९ ला जुईनगरला जेव्हा भूमीपूजन केलं तेव्हा आजूबाजूला शेतं होती स्टेशनवरुन थेट आपली बिल्डिंग दिसायची. २००० च्या मे पासून हळूहळू चित्र बदलले, आता आजूबाजूला सगळ्याच बिल्डिंग झाल्या आहेत. हे झालेले बदल आपण सगळ्यांनी पचवले आपल्या जीवनातले देखील असेच अनेक बदल आपण पचवत असतो.
    हल्ली फास्ट फूडच्या नावाखाली चायनीज खाणार्‍यांचे प्रमाण प्रचंड वाढले आहे, आमच्या मेडिकल बूक्समध्ये  चायनीज फुड सिड्रोम हा विषय आहे. चायनीज बनवण्यासाठी वापरण्यात येणार्‍या पदार्थांमध्ये मेंदूला irritate करणारी द्रव्ये असतात. तरी आम्ही ते आवडीने खातो. घरात पोळी भाजी करताना बायकोचे हात दुखतात. आज आम्हाला घरी जेवण बनवायला लाज वाटते.
    बर्‍याचशा पालकांची तक्रार असते की मुलं ऐकत नाहीत. पण ह्यात खरं तर आईबाबांची चूक असते. मुलांना हल्ली आई-वडिल कायम protection मध्ये वाढवतात. जे जे मागेल ते ते आणून देतात त्यामुळे मोठेपणी ह्या मुलांना कुठलीही जबाबदारी टाकली की ते संकट वाटते.
    लग्न ठरवताना मुलीची आई सांगते, ‘मुलीला जेवण बनवता येत नाही’ ह्यात त्या आईचीच चूक आहे. कारण तिने कधी मुलीला शिकवलेलेच नसते. स्त्री पुरुष कितीही समानता असली तरी स्त्रीने तिचे आईपण जपलेच पाहिजे.
    हल्लीच्या मुलांना घर साफ करणे, घरातल्या बिघडलेल्या गोष्टींची रिपेअरी करणे ही कामे माहितच नसतात. एखादा दिवस बायको आजारी असेल तर जेवण बनवायची नवर्‍यांना लाज वाटते.
    आई वडिल मुलांना लहानपणापासून मागेल ते देतात, त्यामुळे त्यांना ‘नाही’ ऐकायची सवय नसते म्हणून ही मुलं मोठेपणी agressive होतात. घरात मुलांसमोर जर नवरा-बायको भांडत असतील तर मुलांवर काय संस्कार होणार? भांडण असावं नवरा-बायकोमध्ये पण ते मुलांसमोर कधीच करु नका.
    घरात निर्णय घेताना आई-वडिलांनी एकमेकांशी विचार-विनिमय जरुर करावा. मुलांना आईच्या नजरेचा धाक असायलाच हवा तसेच ‘बाबांना सांगू का?’ असं म्हटल्यावर जी मुलं सळसळा कापतात, ती मुलं कधीच बिघडत नाहीत.
    स्त्रीने सासू-सासर्‍यांशी कितीही पटत नसेल तरी ते मुलांसमोर कधीही बोलू नका हल्ली स्त्रिया नवर्‍याला सगळ्यांसमोर काहीही बोलतात. हे ही पूर्णपणे चूक आहे.
    family prays together, stays together  जे कुटुंब एकत्र प्रार्थना करते, ते नेहमी एकत्र राहते.दिवसातून एकदा तरी थोडावेळ का होईना सर्व कुटुंबाने एकत्र प्रार्थना करायला हवी. हल्ली privacy च्या नावाखाली सगळं हातच राखून असते.
    आजच्या काळात लग्नात बघा, जेवणाच्या वेळात सगळी मंडळी येतात. अक्षता टाकल्या की सगळे जेवणाकडे धुम ठोकतात. तसेच तिरडीवर ठेवताना पण हल्ली पाच माणसं पण येत नाहीत. एवढी आमची माणुसकी आज मेली आहे.
    स्त्रियांच्या झिम्मा-फुगडीच्या खेळात एक गाणं आहे, ‘गरे बाई गरे, फणसाचे गरे, खाईल त्याची म्हातारी मरे, मेली तर मेली कटकट गेली, उद्या मरायची ती आजच मरे’ बघा, खेळातल्या गाण्यात म्हातारीच्या मरणाची इच्छा असं का?
    कुटुंबात वयस्कर व्यक्ती असणं खूप आवश्यक असतं. भारताला एकत्र कुटुंबपद्धती मुळेच बळ प्राप्त झाले आहे. पूर्वी संस्थानांचे एकत्र विलिनीकरण केल्याने भारत तयार झाला. म्हणून ह्याला आधी भारतवर्ष (हिंदुस्थान) म्हटले जायचे. ह्याच मातीत तुम्ही जन्मल्यामुळे तेच भारतमातेचे genes तुमच्यात आहेत.
    म्हणून कितीही पापे तुमच्याकडून घडली तरी तुम्हांला मार्ग मिळू शकतो. तुम्ही टिकून राहू शकता बाकीच्यांचे मला माहित नाही. त्यामुळे बाकीच्यांची मी (परमपूज्य बापू) गॅरंटी देऊ शकत नाही.
    जो माझ्यावर (परमपूज्य बापू) प्रेम करतो, त्याची मी काळजी घेतो. भारताची जी ही २५०० वर्षाची genes आहेत ती तुम्हां प्रत्येकात आहेत व ही genes (गुणसुत्रे) तुमच्यात कशी वाढवायची हे arrange करणारा मी कॅटरर आहे. मी डॉक्टरकी करतो, रोगांवर उपचार करतो, म्हणजे मी डॉक्टर आहे, मी नवीन गोष्टी घडवतो, construction  घडवतो म्हणजे मी इंजिनीअरही आहे. कॅटररही आहे, तुम्ही केलेला कचरा मी साफ करतो म्हणजे मी भंगीही आहे. तुमची पापं धुण्याचं मी काम करतो म्हणजे मी धोबीपण आहे. मी बलविद्या शिकवतो म्हणजे मी शिक्षकही आहे. किर्तनरंगात मी नाटके, नृत्ये ह्यांचे दिग्दर्शन केले होते, म्हणजे मी डायरेक्टर पण आहे.
    ह्यासोबत मी सगळीकडे फिरत असतो. तुमच्या ऑफिसमध्ये, तुमच्या घरात मी फिरतो, म्हणजे मी भटक्यापण आहे. म्हणजे मी (परमपूज्य बापू) किती धंदे करतो बघा!
    ह्यासोबत मी उत्तम शिकारसुद्धा करतो. मला शिकार करायची असेल तर मी फक्त मि.किरातरुद्रांना सांगतो, ते शिकारी आहेत. त्यांच्याकडून मीही शिकलो. माझा नेम अगदी अचूक आहे. आपल्याकडे म्हण आहे, १२ गावचं पाणी प्यायला आहे. पण मी (परमपूज्य बापू) १२ लाखं गावचं पाणी प्यायलो आहे.
    तुमच्या भौतिक, मनोमय देहाची मी काळजी घेतो. जर तुम्ही माझ्यावर खरोखर प्रेम करता, तर एकच कृपा करा, ते म्हणजे, ‘चिंता करायची सोडून द्या.’ तुम्ही एवढ्या कायम चिंता करता की, बापरे बाप!    ‘तुम्ही काळजी करायचं सोडून द्या, त्याऐवजी काळजी घ्या.’
    तुमच्या सततच्या चिंता करण्यामुळे ज्याची तुम्ही चिंता करता त्याची मूर्ती तुमच्या मनात कोरली जाते. त्यामुळे ‘भक्ति-भावापासून’ दूर जाता. म्हणून एवढचं कायम लक्षात ठेवा. ‘माझा बापू आहे....आहेच’.
    आजपासून एक वाक्य कायम मनात ठेवा, ‘‘आमचा बापू हळूहळू आमच्यासाठी सगळं काही नीट करत आहे.” हे नुसतं वाक्य नाही, हा बापूचा मंत्र आहे हे लक्षात ठेवा. ह्यातले हळूहळू म्हणजे जाच्यासाठी जो speed  आवश्यक आहे, तो speed.
    हे वाक्य आजपासून मनापासून चिंतन करा. तुमच्या सगळ्या चिंता आपोआप दूर होतील तुम्ही हे वाक्य विसरलात तर माझ्या (परमपूज्य बापू) डोक्याला चिंता वाढतात. 
    मला द्यायचं असेल तर तुमचं पाप द्या, त्याबदल्यात तुम्हांला कधीच दुप्पट पाप मिळणार नाही.

"एक विश्वास असावा पुरता, कर्ता हर्ता गुरु ऐसा"

    माझं काम सोपं व्हावं म्हणून मी तुम्हांला सांगतोय. हे वाक्य (बापूमंत्र) प्रत्येकजण आपापल्या भाषेत म्हणू शकतात. पण माझ्यावर (परमपूज्य बापू) प्रेम करणार्‍या प्रत्येकाच्या मनात हे वाक्य (बापूमंत्र) रुजलं पाहिजे. हे वाक्य म्हणजे बीज आहे, ह्याचा मनात वृक्ष व्हायला पाहिजे.
    हे वाक्य म्हणजेच बापूंचा खरा मंत्र आहे. चण्डिकाकुलाची व्याख्या तुम्हांला प्रत्यक्षमधून सांगितली. गुरुक्षेत्रम्‌चा लाभ जास्तीत जास्त घ्या. तिथे दर्शन घ्या, अर्पण करा. गुरुक्षेत्रम्‌ ही अशी जागा आहे की कुठल्याही श्रद्धावानाने केलेली प्रार्थना ही त्या षटकोनात येते व त्या त्या भक्ताच्या प्रारब्धानुसार चण्डिकाकुल कार्यरत होते म्हणून गुरुक्षेत्रम्‌शी नातं जास्तीत जास्त जवळ घट्ट करा. हा बापूंचा मंत्र जास्तीत जास्त जवळ केला तर, तुमच्या चिंतेलाच चिंता करावी लागेल.

!! हरि ॐ !!

 प्रवचनानंतर परमपूज्य बापूंनी एक सूचना केली -
    आपण इथे ‘रामोराजमणि’ म्हणतो, त्यात बर्‍याच जणांकडून ‘भझे’ म्हटले जाते. ते ‘भझे’ नाही तर ‘भजे’ आहे. चुकून चूक झाली तर काही पाप लागत नाही पण ह्यापुढे म्हणताना लक्षात ठेवायचे ‘रामं रमेशं भजे’.

!! हरि ॐ!!

सद्‌गुरु श्री अनिरुद्ध बापूंचे प्रवचन (०८.०९.२०११)

                                         !! हरि ॐ!!

    ‘ॐ मंत्राय नम:’ गुरुक्षेत्रम् मंत्राविषयी बघत आपण पुढे चाललो आहोत. १३ पदांचा हा मंत्र आहे. १३ हा अतिशय शुभ अंक आहे. माझा (परमपूज्य बापू) आणि नंदाचा विवाह १३ मे ह्याचदिवशी झाला. पौरसचा जन्म ही १३ एप्रिलचाच. श्रीराम जय राम जय जय राम हा मंत्रही १३ आकडी. १३ अंक हा कधीच अशुभ होऊ शकत नाही. श्रद्धावंतांसाठी अतिशय लकी आकडा आहे.

    गुरुक्षेत्रम्‌मंत्राच्या १३ पदांपैकी पहिले पद आपण बघितले, ‘सर्वबाधाप्रशमनं’ प्रत्यक्षच्या अग्रलेखांमधून चण्डिका कुल समजून घेतले, त्यांची स्कंदातील स्थाने बघितली.

    गुरुक्षेत्रम्‌ मंत्रातील पहिले पद ‘सर्वबाधाप्रशमनं’ व त्यापुढे ‘सर्वपापप्रशमनं’ व ‘सर्वकोपप्रशमनं’ ही पदे येतात. हे आधीच लक्षात ठेवून मी (परमपूज्य बापू) काही महिन्यांपूर्वीच कामाला लागलो व माझ्या १०८ मेकअपमनना पण कामाला लावले. माझे मेकअपमन कुठल्या रुपात तुमच्या समोर येतील तुम्हांला कळणारही नाही, त्यांनी मग सगळीकडे जाऊन बघितले कोण गुरुक्षेत्रम्‌ मंत्र म्हणतो, कोण दुसर्‍यांनी केलेल्या लड्या स्वत:च्या नावावर जमा करतो. हे सगळं बघितल्यावर माझ्या लक्षांत आलं की, माझ्यावर प्रेम करणा‍र्‍या श्रद्धावंताच्या उपासना नीट होत नाहीत. कायिक, वाचिक, मानसिक अनेक चुका त्यांच्याकडून घडत आहेत. मग मी (परमपूज्य बापू) विचार केला की, माझं ह्या गुरुमंत्रासोबत असणारे अभयवचन खरं ठरावं, ह्यासाठी काहीतरी केलं पाहिजे. त्रिपुरारि पौर्णिमेला किरातरुद्र येणार आहे, मग त्यासाठी माझ्या बाळांची तयारी कितपत आहे, हे आवश्यक आहे.

    ह्यासाठी मी (परमपूज्य बापू) अतिशय महत्त्वाचा निर्णय घेतला आहे, प्रत्येकाने ‘श्रीराम’ म्हणा.

    ह्या अशुभनाशिनी नवरात्रीच्या पहिल्या दिवसापासून ते शुभंकरा नवरात्रीच्या शेवटच्या दिवसापर्यंत म्हणजेच रामनवमीपर्यंत मी स्वत: माझ्या माय चण्डिकेची घोर तपश्चर्या करणार आहे.कारण, माझ्यावर प्रेम करणार्‍या श्रद्धावंताच्या चुका, पापे जास्तीत जास्त dilute  करुन, त्यांना क्षमा मिळावी, अशी माझी इच्छा आहे. यासाठी माझ्या आईची उपासना करुन गुरुक्षेत्रम्‌ मंत्राचे सामर्थ्य प्रत्येकाला प्राप्त होईल, अशी यंत्रणा निर्माण करणार आहे.

    ह्या सहा महिन्याच्या काळात मी गुरुवारी प्रवचन करेनच असे नाही, मला वाटले तर मी बोलेन, नाहीतर नाही बोलणार. कदाचित दर गुरुवारी येणारही नाही. पण मी गुरुक्षेत्रम्‌ मध्ये नक्की रोज खाली येईन. एकदा येईन की १० वेळा येईन मला (परमपूज्य बापू)  माहीत नाही.

    मी (परमपूज्य बापू) basically ह्या सहा महिन्याच्या काळात संपूर्ण procen मध्ये मुक्तावस्था स्विकारणार आहे. कारण मी माझ्या बाळांची परिस्थिती बघतोय. कुठे बॉम्बस्फोट होतोय, भूकंपही होतोय. प्रत्येकाच्या जीवनातही अनेक संकटे येतच आहेत, सगळीच गणितं बिघडत चालली आहेत.

    परव दिवशी घरात बोलत होतो, तेव्हा कळले की, मोदक ४०० रुपये किलो झाले आहेत.१९७० साली ८ ते १० रुपये साधे मोदक असायचे, आज तेच ४०० रुपये किलो झाले आहेत. आज आमची परिस्थिती काय होत चालली आहे? सकाळी घराबाहेर पडलो की परत घरी सुखरुप येईपर्यंत चिंता लागून असते. मुलगा-मुलगी कितीही चांगले असले तरी बाहेर जाऊन ते बिघडणार नाही ना? ही चिंता सतत पालकांना असते.

    ह्या सगळ्या गोष्टींना माझ्या परिवारात तरी आळा बसला पाहिजे. मी संत नाही, मी partial आहे. जे माझ्यावर प्रेम करतात, त्या प्रत्येकासाठी मी partial आहे. मला पापांची घृणा आहे पण पापियाची नाही. जोपर्यंत पापी सुधारायला बघतो, तोपर्यंत मी त्याच्यावर प्रेम करतो.

    आजच्या स्थितीत आपल्याला चांगल्या प्रकारे भक्ति व सेवा करता आली पाहिजे. 

    मला (परमपूज्य बापू) प्रत्येक बाळाला, तो कितीही दलदलीत रुतला असेल व त्याचं माझ्यावर प्रेम असेल तर मला तिथे येऊन हात देता आला पहिजे. यासाठीच मला माझ्या आई चण्डिकेची तपश्चर्या करायची आहे.

    ही तपश्चर्या प्रामुख्याने तीन प्रकारे होणार आहे -

१) आदिमाता चण्डिकेच्या ब्रह्मत्रिपुरसुंदरी स्वरुपाची उपासना

२) माझ्या (परमपूज्य बापू) गुरुंनी दिलेली बलातिबला उपासना

३) सावित्री उपनिषदानुसार सावित्री स्वरुपाची उपासना

    ही उपासना अश्विन शुद्ध नवरात्रीच्या अर्थात अशुभनाशिनी नवरात्रीच्या पहिल्या दिवसापासून ते चैत्र नवरात्रीच्या अर्थात शुंभकरा नवरात्रीच्या नवव्या दिवसापर्यंत म्हणजेच रामनवमीपर्यंत चालणार आहे. ह्या काळात मी स्वत:ला कुठलेही बंधन ठेवणार नाही पूर्णपणे उन्मुक्त अवस्थेत मी स्वत:ला ठेवेन.

    कारण मला माझ्या बाळांच्या घडणार्‍या चुका दिसतात, अशावेळी मी शांत बसू शकत नाही. मी माझ्या मार्गाने पुढे चालणारच आहे. तुम्ही म्हणाल, ‘अशावेळी बापू आम्ही काय करायचे?’ तर, जेवढे जमेल तेवढी उपासना करा. कमीतकमी दिवसातून १ वेळा विश्वाच्या कल्याणासाठी हनुमानचलिसा अर्पण करा. तेव्हा म्हणायच, ‘बापू, विश्वकल्याणासाठी ही हनुमानचलिसा समर्पित.’

    स्वत:ला घ्या काळात पापी समजून दोष देऊ नका, स्वत:ला कमी लेखू नका. कारण माझा बापू माझ्यासाठी बसला आहे. जो मला कधीच टाकणार नाही, ह्या गोष्टीवर ठाम विश्वास ठेवा.

    ह्या सहा महिन्याच्या काळात मी २४ x ७ तपश्चर्येत असणार आहे. मी आणि माज़ी आई बस एवढच नातं ह्या काळात असणार आहे. बाकी सगळे संभाळायला तिचे ज्येष्ठ पुत्र दत्तात्रेय व हनुमंत सिद्ध झालेले आहेत. सोबत तुमची नंदाई आणि सुचितमामाही सर्व समर्थपणे सांभाळायला आहेतच.

    ह्या तपश्चर्येतून दोन गोष्टी साधल्या जाणार आहेत त्या म्हणजे - 

१) सर्वांग ब्रह्मस्त्र व 

२)सर्वांग करुणाश्रय

    जे जे चुकीचे वाईट आहे, माझ्यावर प्रेम करणार्‍यांना त्रास देणारे आहे, त्यांच्यासाठी ब्रह्मस्त्र असेल तर जे माझ्यावर (परमपूज्य बापू) प्रेम करतात, भारतावर प्रेम करतात त्यांच्यासाठी सर्वांग करुणाश्रय असेल. ह्या दोन गोष्टी मी स्थिर करुन रामनवमीच्या दिवशी श्रीअनिरुद्ध गुरुक्षेत्रम्‌मध्ये स्थापन करणार आहे.

    तिसर्‍या महायुद्धाचे पडघम वाजू लागले आहेत, असं मी मागे म्हटलं होते त्या डाकिणीचा संचार सुरु झाला आहे. आता मला उभं राहायलाच पाहिजे अतिशय शांतपणे.

     ‘सर्वपापप्रशमनं श्रीगुरुक्षेत्रम्‌’ सर्व पापांचा उद्धार ह्यातून होऊ शकतो. वाल्या कोळ्याचा वाल्मिकी होऊ शकतो, मग आम्ही का नाही बदलू शकत? नक्कीच बदलू शकतो.

   खूप मोठी विकासाची संधी ह्या सहा महिन्याच्या काळात अगदी पहिल्या दिवसापासून तुम्हांला मिळणार आहे, कारण इथे सोबत माझीही उपासना असेल. मानवी मर्यादा असल्याने तुम्हांला कायम उपासना करायला जमणार नाही, मला मान्य आहे पण माझ्यावर प्रेम करणार्‍या बाळांची ताकद नक्कीच मोठी आहे.

    ह्या काळात मी प्रवचनात बोलणार नाही, पण काही गोष्टी अशा आयोजित करणार आहे, की ज्यामुळे तुमची क्षमता व सामर्थ्य अधिकाअधिक वाढेल. तुम्हांला याचक बनावे लागू नये, यासाठी माझे प्रयास आहेत, हे उपकार नाहीत. आई-वडिल आपल्या बाळांसाठी करतात ते कधी उपकार नसतात.

    माझी theory साधी सोपी आहे, माझं घर पहिले, माझं घर म्हणजे हॅप्पी होम मधले सातव्या मजल्यावरचे घर नव्हे तर माझं घर म्हणजे माझ्यावर प्रेम करणारा प्रत्येक जण.

      एखादी उपासना करताना जर उच्चार नीट जमत नसतील, तर ती जबाबदारी माझी, तुमची नाही. बापू समर्थ आहे, तुमचं ओझं बाळगायला.

    जोमदारपणे आपल्याला पुढचा प्रवास करायचा आहे. रामनवमीनंतर परत आधीप्रमाणेच प्रवचन regular सुरु होईल. किंवा त्यात काही changes  असतील तर ते तेव्हा ठरतील.

    निर्धास्त रहा, confident  व्हा आणि सुखाने जगा, एवढीच माझी इच्छा आहे. आज आपण गुरुक्षेत्रम्‌ मंत्र ५ वेळा म्हणणार आहोत.

                                                           !! हरि ॐ!!